บทที่ 191 เจ้าทำงานจับกุมได้อย่างถูกต้องแน่นอน

แต่ไม่นาน มันก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย เจ้าตัวน้อยกอดขาของเฮ่อจือหรั่นทันที

เฮ่อจือหรั่นลูบหัวเจ้าตัวน้อยอย่างเอ็นดู "ฟ่านถวนเอ๋อร์ดีมาก เรากลับไปก่อน แล้วค่อยมากอดอีกที"

ฟ่านถวนเอ๋อร์เหมือนเข้าใจ แม้จะยังไม่อยากปล่อยขาเจ้าของ แต่มันก็ทำตามคำสั่งอย่างเชื่อ

บทที่ 192 เจ้าหน้าที่ใหม่ลุกเป็นไฟ

หัวหน้าหมู่บ้านฉุยคิดว่าท่านนายอำเภอคงจะออกไปแล้ว จึงสั่งให้คนในตระกูลกลับบ้าน แต่รอจนมืดค่ำก็ไม่เห็นเงาของท่านนายอำเภอ การคุกเข่ารออยู่นานทำให้กระดูกเขาเริ่มปวดร้าว จึงต้องให้คนในตระกูลกลับบ้านก่อน

ตอนนี้ท่านนายอำเภอสั่งให้คนตีฆ้องเรียกชาวบ้านมารวมตัวกัน หัวหน้

บทที่ 193 เรียกข้าว่า โม่เหล่าจิ่ว ก็พอ

หลังจากถูกเมิ่งหวยหนิงเตะล้มลง ชายตระกูลฉุยที่ลุกขึ้นยืนจ้องมองครอบครัวจ้าวและโจวด้วยสายตาโกรธแค้น ราวกับจะบอกว่า "พวกเจ้ารอข้าอยู่"

เมื่อเห็นสายตาของคนตระกูลฉุย ชาวบ้านทั้งสองครอบครัวสะดุ้งด้วยความกลัว และภาพความทรงจำที่พวกเขาถูกข่มเหงรังแกก็กลับมาในหัว

ภ