บทที่159 ไม่มีใครไปสู้ได้

โม่จิ่วเย่ถือจดหมายอยู่ในมือ

　　“นี่คือจดหมายจากเฟยหนานอวี่ รอสักครู่หาเวลาที่ปลอดภัยแล้วค่อยอ่าน”

　　นักโทษที่ถูกเนรเทศไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับใครด้วยจดหมาย แม้ว่าเผิงวั่งจะดูแลพวกเขา โม่จิ่วเย่ก็ไม่อยากทำให้เป็นที่สังเกตมากเกินไป

　　เฮ่อจือหรั่นอยากรู้เนื้อหาในจดหมาย พอด

บทที่ 160 ฝนตกในฤดูใบไม้ร่วง

　　"ไม่มีปัญหา ตราบใดที่คุณถังเห็นว่ามันเหมาะสม"

　　เฮ่อจือหรั่นคิดว่า อย่างไรก็ตามฉันจะจัดหาตุ๊กตาให้ตามราคาทุน ไม่ว่าจะขายได้สิบตำลึงหรือแม้แต่ยี่สิบตำลึง ฉันก็จะไม่อิจฉา

　　แต่ถังหมิงรุ่ยกลับดูอึดอัดหลังจากเสนอความคิดของเขา

　　เขาถูมือไปมาอย่างไม่สบายใจ ราวกับว่ามีบางอย่

บทที่ 161 ไม่อยากทำแล้ว

ไม่นึกว่า โม่จิ่วเย่จะรับผิดชอบค่าเช่าของเจ้าหน้าที่

นี่ทำให้เผิงวั่งรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

เผิงวั่งมองไปทางครอบครัวเหอ

พวกเขาไม่รู้จักการวางตัว ลองดูครอบครัวฟางกับครอบครัวเซี่ยะสิ พวกเขารู้จักมองสถานการณ์และเข้ากับครอบครัวโม่

ตลอดทางมีครอบครัวโม่คอยช่วยเหลือ แม้ว่าจะออกจาก