บทที่ 145 ข้ารู้เหตุผลที่ตระกูลโม่ไม่มีทายาท

นานเฮิงเห็นว่าการสารภาพของเขาไม่ทำให้โม่จิ่วเย่โกรธมากขึ้น ก็คิดก่อนจะเปิดเผยอีกเรื่องหนึ่ง 　　“ข้ายังส่งคนไปดักที่ภูเขาหงส์มุมตั้งใจจะฆ่าโม่จิ่วเย่” 　　เรื่องนี้เฮ่อจือหรั่นและโม่จิ่วเย่ได้ยินจากปากของนักฆ่าชุดดำอยู่แล้ว และตอนนี้ได้ยินคำยอมรับจากนานเฮิงก

บทที่146 ฉันก็มีสามีแล้ว

　　โม่หยุนเฟิงมองไปรอบๆ อีกครั้งและมองเฮ่อจือหรั่นด้วยความไม่เข้าใจ

　　"คนนี้คือใคร? แล้วเจ้าทำไมแต่งตัวแบบนี้?"

　　ในความทรงจำของโม่หยุนเฟิง จิ่วเย่เป็นคนรักความสะอาด

　　แต่ตอนนี้โม่จิ่วเย่สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบที่มีฝุ่นเกาะเต็มตัว

　　และจิ่วเย่ไม่เคยมีสาวใช้มาก่อน ทำไมผู้หญิงคนนี้

บทที่ 147 กองคาราวานตั้งค่ายพักแรม

ท่านแม่ของโม่มีสายตาเฉียบแหลม คิดว่าคู่สามีภรรยาโม่หยุนเฟิงที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี คงมีเรื่องส่วนตัวมากมายต้องพูดคุยกัน จึงพาโม่จิ่วเย่และเฮ่อจือหรั่นเดินออกมาไกลสักหน่อย

เมื่อพบสถานที่เหมาะสมแล้ว ท่านแม่ของโม่หยุดยืนเช็ดน้ำตาที่หางตา ถามว่า “จิ่วเย่ เจ้าพบพี่สามขอ