บทที่ 143 ความรังเกียจจนถึงขีดสุด

เมื่อเฮ่อจือหรั่นและโม่จิ่วเย่เห็นเหตุการณ์ พวกเขาต่างหันหน้าหนีไปพร้อมกัน ไม่อยากมองตรงๆ เฮ่อจือหรั่นอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ ราวกับว่าน่ารังเกียจของแม่มาเปิดประตูให้น่ารังเกียจมาถึงบ้าน"

เห็นได้ชัดว่า หลังจากจัดการสองคนนี้แล้ว เธอต้องทำความสะอ

บทที่ 144 โม่จิ่วเย่ไม่สามารถลงมือได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะลงมือไม่ได้

ไม่คาดคิดว่านานเฮิงจะขออาสาตามโม่ซิวเหยียนไปยังชายแดนเพื่อฝึกฝนตัวเอง หลังจากที่พี่สี่ไปรบได้หกเดือน ข่าวร้ายก็กลับมาว่าเขาเสียชีวิตในสนามรบ และคนที่นำข่าวนี้กลับมาก็คือนานเฮิง

นานเฮิงในเวลานั้นร้องไห้และพูดถึงการเสียชีวิตขอ

บทที่ 145 ข้ารู้เหตุผลที่ตระกูลโม่ไม่มีทายาท

นานเฮิงเห็นว่าการสารภาพของเขาไม่ทำให้โม่จิ่วเย่โกรธมากขึ้น ก็คิดก่อนจะเปิดเผยอีกเรื่องหนึ่ง 　　“ข้ายังส่งคนไปดักที่ภูเขาหงส์มุมตั้งใจจะฆ่าโม่จิ่วเย่” 　　เรื่องนี้เฮ่อจือหรั่นและโม่จิ่วเย่ได้ยินจากปากของนักฆ่าชุดดำอยู่แล้ว และตอนนี้ได้ยินคำยอมรับจากนานเฮิงก