บทที่ 122 ลูกชายแท้ๆ ของพระสนมเหยียน

เมื่อได้ยิน แม่บ้านเฟ่ยก็รู้สึกละอายใจมากขึ้น "ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า" พูดจบ แม่บ้านเฟ่ยพูดต่อ "จริงๆ แล้ว ท่านฉีไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของพระสนมเหยียน แต่เป็นหลานชายที่ไม่เอาของข้า" เมื่อได้ยิน ม่อจิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านก็เบิกตากว้าง ข่าวนี้ทำให้พวกเขาตกใจมาก

บทที่ 123 คืนนี้ข้าจะหาโอกาสฆ่าเขา

มีคนคุ้มกัน แม่บ้านเฟ่ยยินดีมาก หนีออกจากวังมา เธอต้องหลบหนีการตามล่าของท่านฉี ถ้าไม่โชคดี ชีวิตเธอคงจบไปแล้ว "ขอบคุณมากท่านก๊กกง" ม่อจิ่วเยี่ยไม่คิดจะแก้ไขการเรียกของแม่บ้านเฟ่ย

เพราะพอเสร็จเรื่องแล้ว ก็คงไม่มีโอกาสพบกันอีก เขาส่งสัญญาณให้เหลียงห่าวและคนอื่นๆ ที

บทที่ 124 เฮ่อจือหยวนตายแล้ว

หลังจากเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งธูป เฮ่อจือหยวนก็หยุดการกระทำ เขาเลียนิ้วที่เปื้อนเลือดแล้วพับผ้าใส่ในอก

ม่อจิ่วเยี่ยมองไปรอบๆ เห็นทุกคนหลับแล้ว เจ้าหน้าที่สองคนที่เฝ้าอยู่ก็ง่วงงุน เขากระโดดลงจากต้นไม้ ใช้มือฟาดที่คอเฮ่อจือหยวนทำให้สลบ แล้วลากเขาหายไปในความมืด

วิ่งไปไกลพอ