บทที่329

เฉาเหนิงสงสัยว่าเนี่ยเฟิงเคยฝึกวิชามาก่อน ดังนั้นเขาจึงต้องการเลือกจุดอ่อนที่จะโจมตี

แต่ตอนนี้มือขวาของเขาหัก เลยโจมตีเขาไม่ได้ แม้ว่ามือซ้ายก็เคยได้รับการฝึกฝนเช่นกัน แต่กำลังนั้นสู้ไม่ได้

ครั้นแล้วเฉาเหนิงจึงตัดสินใจใช้ขา!

เฉาเหนิงขยับแข้งขยับขาของตนแล้วมองดูน่องของเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงสวมช

บทที่330

เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง สายตานี้ทำให้เฉาตื๋อเหรินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว!

เฉาตื๋อเหรินรู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกสัตว์ร้ายจับจ้อง มันเป็นความรู้สึกที่น่ากลัวมาก

เมื่อครู่เขายังอยากจะพูดอะไรที่โหดร้ายอีก เพราะอย่างไรฝ่ายตรงข้ามก็มีเพียงคนเดียว

แต่ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีเพียงคนเดียว แต่ก็ทำให้พวกเขารู้สึก

บทที่331

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเราจะส่งรถไปรับคุณ”

พูดจบเลขาก็เดินออกไปอย่างมีความสุข

เนี่ยเฟิงไม่ใส่ใจเพราะวันนี้เขายังต้องไปที่อื่นอีก

เนี่ยเฟิงเรียกรถ “ไปพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตงครับ”

ไม่นานรถก็ถูกขับออกไป ไม่นานก็มาถึงพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตง

พิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตงเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงมากใ