บทที่296

“งั้นก็ไม่ใช่หรือ ถึงขนาดกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา! ก็ไม่ดูสิใครทำให้เธอมีในวันนี้ล่ะ!”

พวกเขาทั้งหมดต่างคนต่างแย่งกันพูดถกกันอยู่

“ช่างเถอะ ถึงยังไงก็เป็นสาวน้อยที่ฉันเลี้ยงจนโต ไอ้” ลักษณะท่าทีของคุณนายใหญ่ดูแล้วเหมือนเสียใจมาก

ทุกคนล้วนมาประจบคุณนายใหญ่ ย่อมไม่กล้าพูดอะไรอยู่แล้ว หลังจากไ

บทที่297

“คุณนายใหญ่ท่านมาแล้ว”

ชิวมู่เฉิงวางงานที่อยู่ในมือลง จากนั้นเดินไปยังคุณนายใหญ่เอ่ยปากถามว่า “ท่านคิดว่าจะประเมินผลด้วยวิธีไหนเหรอ?”

คุณนายใหญ่นั่งอยู่บนรถเข็น ไม่สะดวกที่จะเดิน เธอเงยหน้าจ้องมองชิวมู่เฉิง พูดอย่างเอาจริงเอาจังมากว่า “ด้วยลำดับศักดิ์ของแกในตอนนี้ จำเป็นต้องมีคนคนหนึ่งที่คู

บทที่298

“ในเมื่อมีคนจะเลี้ยง งั้นพวกเราก็ไม่เกรงใจแล้ว จะไปกินข้าวที่ไหนเหรอ?” เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้มหนึ่งที เดินเข้าไปสอบถามฝานหลิน

ฝานหลินขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก ในใจคิดอยู่ว่าไอ้คนนี้ ทำไมไม่รู้จักวางตัวขนาดนั้นล่ะ ถึงขนาดจะตามไปด้วยกัน ก็ไม่รู้ว่าตนเองเป็นคนประเภทไหน

ฝานหลินยิ้มทันทีพูดว่า “ผมได้