บทที่261

โจวลี่ซือแค่รู้สึกว่าหนังตาของตนเองหนักมาก “นี่ฉันเป็นอะไรกันแน่? ฉันเป็นไข้แล้วใช่หรือไม่?”

“เมื่อคืนคุณตากฝนทั้งคืนร่างกายรับไม่ไหวแล้ว ดังนั้นตอนนี้น่าจะเป็นไข้ล่ะ คุณวางใจเถอะ ผมจะแยกแยะทิศทางที่ดี หาที่ซุกหัวนอน”

เนี่ยเฟิงก้มหัวดื่มน้ำหนึ่งที น้ำฝนที่ลงมาจากฟ้ารสชาติไม่ดีเลย แต่ว่าก็แก

บทที่262

เนี่ยเฟิงรู้ว่าโจวลี่ซือร้อนใจ ถึงยังไงอยู่บนเกาะเล็กๆแบบนี้ ยังไม่รู้ว่าบนเกาะเล็กๆนี้มีคนหรือไม่

“จะได้กลับไปอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าไม่มีเรือผ่านก็ไม่เป็นไร ผมจะพาคุณกลับไปให้ได้”

ตอนนี้พวกเขายังมีเรือยอชต์ แม้ว่าเรือยอชต์แบตหมดแล้ว แต่ไม่ได้แสดงว่าจะใช้ไม่ได้

หลังจากพักผ่อนสักพักหนึ่งแล้ว

บทที่263

เนี่ยเฟิงจ้องมองคนที่อยู่ข้างล่าง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง

อยู่ในสนามรบ เขาก็เป็นคนที่มีการกระทำเหมือนดั่งปีศาจร้าย คนเหล่านี้อยู่ในสายตาของเนี่ยเฟิงไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึง

เพียงแค่ว่าปืนกลมือไม่สามารถใช้เป็นปืนไรเฟิล

เนี่ยเฟิงประยุกต์ใช้ลักษณะพื้นภูมิของที่นี่ ดักซุ่มหลายคนที่ ส