บทที่250

“พี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม？”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงตามขึ้นมาทันจึงมองเห็นโจวลี่ซือ เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม่ต้นหนึ่ง โจวลี่ซือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา ดูไปแล้วเธอคงจะร้องไห้เสียใจด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

เธอส่ายหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“ไม่เป็นไร ฉันแค่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ พวกเรากลับกันเถอะ”

โจวลี่ซือพูดจ

บทที่251

เนี่ยเฟิงไม่ได้ล้อเล่นเลย ลูกน้องของเขายกมือขึ้นมาและกระแทกขาของโจวเหวินซูอย่างรุนแรง โจวเหวินซูร้องเสียงดังขึ้นมา

ทุกคนได้ยินเสียงกระดูกหักจากขาของโจวเหวินซู สีหน้าของเฝิงซิ่วเจียน โจวจื่อเหาและเสี่ยวเหม่ยทั้งสามคนเปลี่ยนไป！

“พวกเจ้ากล้าลงมือจริงๆ！”

“เธอคิดว่าฉันล้อเล่นกับพวกคุณหรือไง？”

เน

บทที่252

เดิมทีเนี่ยเฟิงต้องการจัดการตระกูลโจว แต่ตอนนี้พวกเขายากจนมากๆ ขาของโจวเหวินซูก็หักอีก ดังนั้นชีวิตของพวกเขาคงลำบากและน่าสังเวช

เนี่ยเฟิงหาคนเฝ้ามองครอบครัวพวกเขา ให้พวกเขาลิ้มรสความยากจน ยังไงซะครอบครัวของพวกเขาดำรงชีวิตอยู่ด้วยการโกหกหลอกลวงอยู่แล้ว

อยากให้คนๆหนึ่งเสียชีวิตมันเป็นเรื่องง่