บทที่248

“แกอย่าโทษแม่ของแกที่พูดจาไม่น่าฟังเลยนะ พวกเราแค่คิดว่ามันเป็นแบบนี้จริงๆ ครั้งนี้แกหางานไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะว่ามีคนพุ่งเป้ามาที่แก แต่ทำงานไม่ได้ก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้แกก็ยังอายุน้อย”

โจวเหวินซูปลอบโยนโจวลี่ซือ โจวลี่ซือค่อยๆพยักหน้า ดูแบบนี้แล้วโจวเหวินซือเป็นคนที่ไม่เลวเลย แต่เฝิ

บทที่249

“แกดูสิ！ฉันพูดแล้วใช่ไหม ว่าอย่าพาคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าบ้าน แกดูสิไอ้หมอนี่มันพูดอะไรออกมา？ถ้าแกไม่มีใจอยากกลับมาล่ะก็ ก็ไสหัวไปซะ พวกเราไม่ได้หวังอะไรกับแกแล้ว อีกอย่างวันนี้ที่เรียกแกกลับมาก็ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ด้วย！”

เฝิงซิ่วเจียวใช้สายตามองค้อนไปที่โจวลี่ซือกับเนี่ยเฟิง โจวลี่ซือถึง

บทที่250

“พี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม？”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงตามขึ้นมาทันจึงมองเห็นโจวลี่ซือ เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม่ต้นหนึ่ง โจวลี่ซือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา ดูไปแล้วเธอคงจะร้องไห้เสียใจด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

เธอส่ายหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“ไม่เป็นไร ฉันแค่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ พวกเรากลับกันเถอะ”

โจวลี่ซือพูดจ