บทที่ 51

ตอนที่ 51 เรื่องวุ่นวายในการกู้ยืม

เอ้อร์เป่าและซานเป่าที่กำลังเล่นเสี่ยวเฮยและฮวาฮวาได้ยินซื่อเป่าร้องไห้งอแงก็กังวลใจตามไปด้วย ทั้งสองวิ่งไปประตูหน้าบ้าน แล้วตะโกนทั้งน้ำตา “ท่านแม่ ถ้าท่านไม่กลับมา ท่านจะเป็นลูกหมานะ”

ลู่เจียวรู้สึกจนปัญญา พลันสาวเท้าไปหมู่บ้านซิ่งฮวาโดยเร็ว การกลับบ้

บทที่ 52

ตอนที่ 52 ให้บทเรียนพวกเขา

เถียนซื่อน้ำตาคลอ ที่จริงนางยืมเงินให้บุตรีครั้งนี้ นอกจากจะเพื่อช่วยบุตรเขยแล้ว ก็ยังจุดประกายความคิดหนึ่ง ถ้าวันข้างหน้าบุตรเขยลุกขึ้นมานั่งได้อีกครั้ง คนที่เป็นถึงซิ่วไฉ อย่างไรก็นั่งสอนหนังสือที่บ้านได้อยู่แล้ว พวกเขาจะได้ส่งบุตรหลานไปเรียน ต่อให้เรียนแล้วสอบ

บทที่ 53

ตอนที่ 53 ไร้ยางอาย

ลู่กุ้ยเห็นเถียนซื่อแสยะยิ้มแล้วยัดขนมในมือเข้าปากโดยไม่สนใจเขาตะลึงไป

ลู่กุ้ยทำหน้าขมขื่น นี่เป็นแม่แท้ๆ ของเขาจริงหรือ เขาคงถูกเก็บมาเลี้ยง ต้องถูกเก็บมาเลี้ยงแน่ๆ

เถียนซื่อกินขนมไปหนึ่งชิ้น ลู่เจียวก็อาศัยตะกร้ามาบังมือนาง เอาลูกท้อสองลูกออกจากห้วงอากาศ แบ่งหนึ่