บทที่ 487

ตอนที่ 487 แม่ร้ายกาจมาก

ลู่เจียวรีบปลอบใจเขา “เอาละ อย่าเสียใจไป แม่ไม่มีทางเป็นอันใดไป เจ้าไม่เชื่อแม่หรือ”

ลู่เจียวมองซื่อเป่า ซื่อเป่าขอบตาแดงมองลู่เจียว ครุ่นคิดถึงความร้ายกาจของท่านแม่ตนแล้วก็หันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียง สุดท้ายก็ฝืนใจกล่าวว่า “ท่านแม่ จะไม่เป็นอันใดจริงๆ ใช่หรือ

บทที่ 488

ตอนที่ 488 ลอบสังหาร

ลู่เจียวคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ร้องขึ้นว่า “แสงจันทร์อ่อนโยนค่อยๆ สาดส่องเข้ามาบนเตียง......”

เจ้าหนูน้อยทั้งสี่เหนื่อยมาทั้งวัน ยังมาฟังเพลงกล่อมนอนอีก สุดท้ายก็ผล็อยหลับไป แต่แม้ว่าจะหลับไปก็ยังคงขมวดคิ้ว

ลู่เจียวไม่ได้นอนทั้งคืน วันรุ่งขึ้นฟ้าไม่ทันสาง นางก็พาหร่ว

บทที่ 489

ตอนที่ 489 ที่แท้คนคุ้นเคย

หร่วนจู๋ด้านหน้ารีบเข้าไปคว้าตัวคนที่กำลังจะหนีไปไว้ได้ ครั้นคิดได้ว่าข้างกายลู่เจียวไม่มีคนอารักขา ก็รีบทะยานกลับไปอย่างรวดเร็ว ตอนนางกลับไปก็ได้ยินเสียงต่อสู้กันในป่า สีหน้าหร่วนจู๋พลันแปรเปลี่ยนพร้อมกับรีบทะยานพุ่งเข้าไป

ทั้งสองคนเข้าล้อมชายปิดหน้าร่างผอมเ