บทที่ 48

ตอนที่ 48 ตะกละ

ซานเป่าก็ขยับไปใกล้ลู่เจียว เอ่ยถามนาง “ท่านแม่ ท่านแก้พิษงูได้จริงหรือ”

ลู่เจียวพยักหน้า “ได้สิ พิษงูไม่ได้ร้ายแรงเกินไป”

เอ้อร์เป่ามองลู่เจียวด้วยความอิจฉาตาร้อน “ท่านแม่ ตอนข้าโต ข้าก็จะเก่งกาจเหมือนท่าน”

ซานเป่าและซื่อเป่าพยักหน้าเต็มแรง บรรยากาศในห้องกลับมารื่นเร

บทที่ 49

ตอนที่ 49 แย่งท่านแม่ซึ่งๆ หน้า

ลู่เจียวหันไปมองเตียง เห็นว่ายังไม่มีใครหลับ แต่ละคนกำลังมองนางตาปริบๆ

ลู่เจียวคิดว่าแฝดสี่น่าจะเห็นตนเอาลูกกวาดให้เซี่ยเอ้อร์จู้ เลยเกิดตะกละอยากกินขึ้นมา แต่ตอนนี้ดึกแล้ว กินไปคงฟันผุแน่

ทว่าพอเห็นสายตาราวกับลูกหมาน่าสงสารที่จับจ้องตน ลู่เจียวก็ปฏิเสธไ

บทที่ 50

ตอนที่ 50 ใครไม่กลับมา คนนั้นเป็นลูกหมา

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นว่าดึกมากแล้ว จึงเร่งเด็กๆ ให้รีบนอน “พอเถอะ รีบนอนกันได้แล้ว”

แฝดสามไม่เอ่ยอะไรต่อ พอหลับตาลงก็จมสู่ห้วงนิทรา

เซี่ยอวิ๋นจิ่นตั้งใจฟังเสียงเคลื่อนไหวในเรือนตะวันตกก็ไม่ส่งเสียงใดๆ เหมือนเมื่อครู่นี้อีก ดูท่าคงหลับกันหมดแล้ว

เซ