บทที่ 429

ตอนที่ 429 ทำลายศัตรูหนึ่งพัน ตนเองเสียหายแปดร้อย

เซี่ยอวิ๋นจิ่นทนฟังเขาระบายมาตลอดเย็นนี้ก็ฟังจนรำคาญไม่ไหวแล้ว แต่ต้องแสร้งทำเป็นหลงกล ล่อให้หลี่เหวินปินติดกับ เขายังต้องพยายามอดทนเก็บความรำคาญในใจเอาไว้ดื่มเป็นเพื่อนคนผู้นี้ต่อ

ยากจะทนไหวแล้วจริงๆ แต่เพื่อกำจัดหลี่เหวินปิน เขาต้องอด

บทที่ 430

ตอนที่ 430 คนน่าสงสารย่อมมีความน่ารังเกียจ

เพราะมีมือปราบอยู่ด้วย ลู่เจียวจึงไม่ได้พูดอะไรมาก พูดมากไปย่อมไม่ดี ดังนั้นนางจึงได้แต่พันแผลให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเงียบๆ ไม่พูดอะไรมากอีก

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นนางไม่พูดอะไร ในใจก็รู้สึกกังวล “เจียวเจียว เจ้าอย่าโมโหเลยนะ ครั้งหน้าข้าจะต้องระวังให้มา

บทที่ 431

ตอนที่ 431 สุนัขกัดกันเองแล้ว

หลี่เหวินปินร้องไห้ไปก็หันหน้ามองจางปี้เยียนไป

“เหนียงจื่อเจ้าต้องช่วยข้า จะต้องช่วยข้า ข้าเป็นซิ่วไฉ ปีหน้าก็จะสอบเซียงซื่อ ปีหน้าข้าย่อมสอบเป็นจวี่เหรินได้ ถึงตอนนั้นข้าจะตอบแทนตระกูลจาง”

จางปี้เยียนแค่นหัวเราะเยียบเย็น

สีหน้านายอำเภอหูมองจางปี้เยีย