ตอนที่ 41 มารดาควรปกป้องบุตร

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นเต็มตาว่าเด็กคนนี้เป็นห่วงตัวเอง จึงพูดขึ้นทันที “ต้าเป่า เจ้าไปเถอะ ข้าจะนอนพักสักพัก เจ้าค่อยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนข้า”

ต้าเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก็พยักหน้า “อืม”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองส่งต้าเป่า ในบรรดาแฝดสี่ ต้าเป่าหน้าตาเหมือนเขาที่สุด และเป็นคนที่ไวต่อ

ตอนที่ 42 เลี้ยงเองรับผิดชอบเอง

สี่แฝดวิ่งตามโก่งเสิ้งไป ไม่นานก็เลือกหมามาหนึ่งตัว มันเป็นตัวที่มีขนดำเกือบทั้งตัว แต่มีขนสีเหลืองเป็นวงรอบคอ ต้าเป่าอุ้มไว้กลางอก ท่าทางตื่นเต้นดีใจมาก แฝดอีกสามคนก็จ้องมองอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน

สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือสุนัขตัวเมียที่เดินตามอยู่ด้านหลัง มันไม่

ตอนที่ 43 อย่าคิดเอาเองฝ่ายเดียว

เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งจะมีความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในหัว พลันรีบก่นด่าตัวเองที่คิดไปเรื่อยเปื่อย เขาตั้งสติหันไปมองลู่เจียวด้วยความเย็นชา

“จะพักสักหน่อยไหม”

ลู่เจียวส่ายหัว “ข้าไม่เหนื่อย”

เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่อยากเชื่อ นางเหนื่อยจนผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วจะไม่เหนื่อยได้