บทที่ 204

ตอนที่ 204 เจ็บนานไม่สู้ตัดใจ เจ็บสั้นกว่า

ลู่เจียวฉีกยิ้มกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าอารมณ์ไม่ดี กล่าวหนักไปหน่อย เจ้าหนูน้อยทั้งสี่เลยโมโหจนร้องไห้”

ฮูหยินผู้เฒ่ารองพอได้ฟังรีบพูดจากล่อมลู่เจียวว่า “เจ้าหนูน้อยทั้งสี่ครอบครัวพวกเจ้าเชื่อฟังมาก ยังรู้ความและมีมารยาท ดังนั้นเจ้าอย่าได้ตำหน

บทที่ 205

ตอนที่ 205 ไปหาท่านยายกันเถอะ

ลู่เจียวส่ายหน้า ขมวดคิ้วครุ่นคิด หรือว่าเจ้าหนูน้อยทั้งสี่คิดขึ้นเขาไปหานาง

ลู่เจียวกำลังคิดอยู่ หลินชุนเยี่ยนก็กล่าวอีกว่า “ข้าเห็นเจ้าหนูน้อยทั้งสี่เหมือนเสียใจมาก เห็นเดินคุยกับเสี่ยวเป่าวาดไม้วาดมือไปด้วย”

ลู่เจียวรีบถามหลินชุนเยี่ยนว่า “พวกเขาวาดไม้

บทที่ 206

ตอนที่ 206 พวกลูกทั้งสี่ตัวร้อน

ต้าเป่าเงยหน้ามองไปทันที รู้สึกเหมือนมีแสงไฟจริงๆ

เด็กๆ พากันวิ่งไปตามแสงสว่างด้วยสัญชาตญาณ แต่เพียงครู่เดียว เอ้อร์เป่าด้านหลังก็ร้องเรียก “ซื่อเป่าล้ม”

ซื่อเป่าล้มลงแล้วก็ไม่ลุกอีก เด็กน้อยถึงกับเป็นลมไปแล้ว หลังจากซื่อเป่าเป็นลม ซานเป่าก็เป็นลมตาม