บทที่ 145 ทำไมจะไม่เจ็บ

“แต่ว่าฉันไม่มีอะไรเลย!” เสียงของจูเลียแหลมขึ้นมาอีก “คุณรานิน คุณทำเป็นว่าไม่เคยรู้จักฉันได้ไหมคะ ฉันต้องการแค่ลูก หมอบอกว่าร่างกายของฉันไม่เหมาะกับการทำแท้ง ฉันอายุสามสิบแล้ว ฉันต้องการแค่ลูก ไม่ได้ต้องการอะไรอย่างอื่น ขอร้องนะคะ ให้ฉันได้คลอดเขาออกมาได้ไหมคะ?”

“ผมขอโทษ!”

บทที่ 146 คุณยังมีฉัน

“รานิน คุณช่างไร้ความรู้สึกนัก！”จูเลียพูดออกมาอย่างผิดหวัง เหมือนสัตย์น้อยที่บากเจ็บ แล้วถูกเข็ญไปห้องผ่าตัด ทั้งทางเดินของตึก ก็เต็มไปด้วยเสียงเจ็บร้องอันเจ็บปวดของเธอ

ถึงแม้เธอจะใช้สุดแรงที่มีในการเรียกร้อง ก็เหมือนทั้งร่างกายถูกดูดไปทั้งตัว ในสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ร

บทที่ 147 เรื่องเก่าที่ปารีส

ยี่หวาก็ได้ถอนหายใจทีหนึ่ง เธอควรทำไงดี?คนหนึ่งเป็นพ่อ?คนหนึ่งเป็นพี่เวฟ และพี่เวฟกับจูเลียก็ช่างเหมาะสมกันขนาดนั้น แต่จูเลียก็ได้ท้องลูกของพ่อไว้！ นี่มันต้องทำยังดี?

พอนึกถึงจูเลียบอกว่าจะคลอดลูกคนนี้แล้วแน่นอน แต่ว่าจะนำพาลูกไปคบต่อกับเวฟหรอ?ไม่นะ！ ผู้ชายจะรับเรื่อง