บทที่ 144 ไม่มีเหตุผล

ฟาโรห์นอนลงถัดจากเธอ กำมือเธอเอาไว้แน่น พูดด้วยอาการใจสั่น “ที่รัก ความรักคือการเห็นแก่ตัว ฉันจะไม่คิดถึงคนอื่นอีก เธอก็ด้วย ได้ไหมครับ?”

ได้ฟังที่เขาพูดดังนั้น มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถพูดออกมาได้เกิดขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกแปลบ ๆ ยี่หวาได้เพียงแต่มองเขา มองแล้วมองอีก

บทที่ 145 ทำไมจะไม่เจ็บ

“แต่ว่าฉันไม่มีอะไรเลย!” เสียงของจูเลียแหลมขึ้นมาอีก “คุณรานิน คุณทำเป็นว่าไม่เคยรู้จักฉันได้ไหมคะ ฉันต้องการแค่ลูก หมอบอกว่าร่างกายของฉันไม่เหมาะกับการทำแท้ง ฉันอายุสามสิบแล้ว ฉันต้องการแค่ลูก ไม่ได้ต้องการอะไรอย่างอื่น ขอร้องนะคะ ให้ฉันได้คลอดเขาออกมาได้ไหมคะ?”

“ผมขอโทษ!”

บทที่ 146 คุณยังมีฉัน

“รานิน คุณช่างไร้ความรู้สึกนัก！”จูเลียพูดออกมาอย่างผิดหวัง เหมือนสัตย์น้อยที่บากเจ็บ แล้วถูกเข็ญไปห้องผ่าตัด ทั้งทางเดินของตึก ก็เต็มไปด้วยเสียงเจ็บร้องอันเจ็บปวดของเธอ

ถึงแม้เธอจะใช้สุดแรงที่มีในการเรียกร้อง ก็เหมือนทั้งร่างกายถูกดูดไปทั้งตัว ในสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ร