บทที่ 101 อยู่ค้างคืน

เขาเริ่มรู้สึกคัดจมูก จากนั้นก็กุมหัวเข้าไปที่ผมเงาดำของเธอ ดูผมที่มีกลิ่นหอมของเธอ ดวงตาที่ยาวมองไปทางซอยที่กำลังค่ำ ในสายตามีความสุดแสนจะเศร้าปรากฏขึ้นมา

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?ทำไมเบื้องบนต้องทรมานมนุษย์เช่นนี้?

“ยายซื่อบื้อ”ฟาโรห์ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง แล้วเก็บอาการความตึงเครี

บทที่ 102 คุณอย่าบังคับฉัน

สีหน้าเธอแดงขึ้น จากนั้นก็เริ่มซีขึ้นมา เริ่มซีดจัด ไร้เลือด เธอกัดริมฝีปากไว้ ริมฝีปากที่กัดนั้นก็มีเส้นเลือดที่เห็นได้ชัด

จากนั้น ก็หายใจเข้าลึกๆ เธอจ้องเขาไว้ อยากอ่านใจเขาออกจริงๆว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่เธอกลับเห็นแต่ความลึกมืดครึม......มันลึกจนมองไม่เห็นจุดจบ

เธอหันก

บทที่ 103 ใจอ่อนแอ

เขาจับมือเธอไว้ มือที่อ่อนนุ่ม วางบนมือใหญ่อย่างหมดแรง เหมือนเธอจะดิ้นรนสักพักก็ท้อแล้ว

ปล่อยให้เขาจับไว้ ปล่อยให้เขามองไว้ เธอมีความเจ็บปวดไว้ และความซึ้งที่เขานำมาให้ นอนไว้ตรงนั้นให้เขาจ้องอย่างเงียบๆ “ยี่หวา”เขาพูดออกมาเบาๆ “ขอโทษครับ”

เขาถอนหายใจทีหนึ่ง แล้วพูดคำขอโทษออกม