บทที่566 ให้เธอจากไป

รุ่งเช้า เธอลืมตาขึ้น นึกว่าตัวเองอยู่บ้าน เธอชินกับการยกมือจับหมอน เธอทำท่าจะหลับต่อ

แต่ก็ต้องตกใจลืมตาขึ้น เธอกำลังพักอยู่ที่ห้องรับแขกของทำเนียบ เธอยกมือจับหน้าผากตัวเอง ไข้ลดแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกมึนๆหัวอยู่

เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู เธอชินกับการตื่นเช้า ตอนนี้เพ

บทที่567 บุคคลที่ชื่นชมในตัวประธานาธิบดี

กลับถึงบ้าน แม่มองการแต่งกายของเธอ ก่อนออกจากบ้านเธอไม่ได้ใส่ชุดนี้ เธอถามด้วยความตกใจ “เมื่อคืนลูกไปพักที่ไหนมา”

“เมื่อคืนหนูไม่ค่อยสบาย ก็เลยพักที่บ้านเพื่อน”

“เพื่อนผู้หญิงหรือเพื่อนผู้ชาย”

“ก็ต้องผู้หญิงซิแม่” เธอยิ้มเจื่อนๆ

เธ

บทที่568 ท่าทีการแสดงออกของเขา

พูดจบเธอก็จ้องมองใบหน้ารอคำตอบจากเขา แต่เธอก็ต้องผิดหวังเพราะใบหน้าเขานิ่งเฉย ไม่แสดงท่าทีว่าดีใจที่ได้ยินคำนี้ออกจากปากเธอ

สายตาเขายังคงนิ่งเฉย ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

“ขอบคุณในความหวังดี แต่ดูเหมือนคุณจะยังไม่รู้จักผมดี ผมไม่เป็นคนไม่ชอบให้ใครมาดูแล” เขาย