บทที่528 สับสนที่สุดแล้ว

ได้ยินเสียงของเตชินท์ในสายนั้นลอยมา สีหน้าของกานิกาณเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบจับมือถือเดินออกไปนอกห้องโถง อยู่ลานบ้านด้านนอกใต้แสงไฟที่หนึ่งรับขึ้น

“คุณมีธุระหรอ?” น้ำเสียงของกานิกาณถามอย่างเย็นชา

“น้องกานิกาณ เมื่อไรคุณจะมีเวลา ผมอยากคุยกับคุณตามลำพัง” เสียงข

บทที่529 เขาไม่ค่อยดีใจ

“อ่อ! เหมือนว่าคิดเรื่องงานมั้งค่ะ” กานิกาณอธิบายอย่างหน้าร้อนอยู่บ้างแล้ว

“ครับ เดี๋ยวผมจะทำซุปพุทราแดงให้คุณ จะได้บำรุงเลือดลม”

“ขอบคุณค่ะ” กานิกาณยิ้มบอกเขาไป

และเวลานี้ เธอได้ยินด้านบนมีเสียงฝีเท้าลอยมา เธอเงยหน้าเล็กน้อย โยธินที่คลุมสูทไว้ก้าวลงมา น

บทที่530 เตชินท์บ้าคลั่งอยู่บ้าง

กานิกาณก้าวออกลิฟต์ ถอนใจนิดๆ ทีหนึ่ง เดินไปทางห้องทำงาน เธอนั่งลงสักพัก ก็ไม่ได้รับโทรศัพท์ของโยธิน เธอกำลังคิดว่าตอนนี้ต้องส่งชาเข้าไปแก้วหนึ่งหรือไม่

แต่ว่าปกติเขาต้องการอะไรถึงจะกดสายภายในมาหาโดยตรง กานิกาณจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำชา เริ่มล้างแก้วคว่ำไว้อย