บทที่527 กลายเป็นคนว่างงานแล้ว

เวลานี้กานิกาณลืมความเจ็บไปเสียสนิทแล้ว เหลือเพียงความหงุดหงิด ทำไมถึงไม่ระวังขนาดนี้? เดินอยู่ดีๆ ก็ต้องล้มจนเป็นแบบนี้

แต่เมื่อเธอหกล้ม ผู้รับผิดชอบใหญ่สุดก็คือผู้ชายคนนี้ ก็ได้! แน่นอนว่าเธอไม่สามารถโทษเขาได้ กานิกาณได้แต่กัดริมฝีปากแดงไว้ นับวันยิ่งโมโหตน

บทที่528 สับสนที่สุดแล้ว

ได้ยินเสียงของเตชินท์ในสายนั้นลอยมา สีหน้าของกานิกาณเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบจับมือถือเดินออกไปนอกห้องโถง อยู่ลานบ้านด้านนอกใต้แสงไฟที่หนึ่งรับขึ้น

“คุณมีธุระหรอ?” น้ำเสียงของกานิกาณถามอย่างเย็นชา

“น้องกานิกาณ เมื่อไรคุณจะมีเวลา ผมอยากคุยกับคุณตามลำพัง” เสียงข

บทที่529 เขาไม่ค่อยดีใจ

“อ่อ! เหมือนว่าคิดเรื่องงานมั้งค่ะ” กานิกาณอธิบายอย่างหน้าร้อนอยู่บ้างแล้ว

“ครับ เดี๋ยวผมจะทำซุปพุทราแดงให้คุณ จะได้บำรุงเลือดลม”

“ขอบคุณค่ะ” กานิกาณยิ้มบอกเขาไป

และเวลานี้ เธอได้ยินด้านบนมีเสียงฝีเท้าลอยมา เธอเงยหน้าเล็กน้อย โยธินที่คลุมสูทไว้ก้าวลงมา น