บทที่ 464 ให้ปากกา

“ทำไมคุณถึงมาทำงานที่นี่ได้?” ธนชาตสอบถาม เห็นเธอเล่นเปียโนได้ไม่เลว แต่ว่าเล่นได้ไม่หลายเพลง ดูแล้วเหมือนไม่ได้ฝึกฝนอย่างเป็นมาตรฐาน

“ฉันต้องการเงินค่ะ” หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างอยู่พูดไป

“คุณต้องการเงินไปทำอะไร?” ธนชาตอยู่ในโรงพยาบาลนาน คุยกับคนน้อยมาก เวลาส่วนใหญ่

บทที่ 465 ยังต้องให้ของขวัญ

ที่ห้องเรียน

จิรภัทรยืนอยู่หน้าห้อง ร่างกายสูงชะลูดสง่างาม ถึงแม้เป็นเพียงภาพด้านหลัง ก็ล้วนสามารถทำให้นักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งท้าวคางมองอย่างเหม่อลอย

จิรภัทรเขียนโจทย์บนกระดานเสร็จแล้ว ขณะที่เขาหมุนตัว สายตาก็กวาดมองที่นักเรียนด้านหน้า เห็นได้ชัดว่าเขากำลัง

บทที่ 466 คนที่อยู่เป็นเพื่อน

ตอนเย็นนี้ จิรภัทรก็เล่นเป็นเพื่อนกับเจ้าหนูน้อยแล้ว ปวัตรกับชวนีทานอาหารเย็นอยู่ด้านนอก คืนนี้บ้านวาดวงศ์ก็คึกคักมาก

ในร้านอาหารมีระดับ ปวัตรจัดอาหารเย็นที่โรแมนติกไว้แล้ว สร้างพื้นที่ส่วนตัวที่เป็นของพวกเขา

ชวนีถือแก้วไวน์อยู่ มือหนึ่งท้าวคางไว้ พูดอย่