บทที่ 463 ธนชาตออกหน้าแล้ว

ในโรงแรมนั้น ถึงแม้จะรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้โอหังไร้เหตุผลมาก แต่ลูกค้าคนอื่นๆ ล้วนคิดว่าไม่หาเรื่องได้ก็ไม่หาเรื่องจะดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายคนนี้พอดูก็เหมือนจะไม่ใช่พวกที่น่ามีเรื่องด้วย แม้แต่ผู้จัดการร้านอาหารเองก็ยังเหงื่อตกเงียบๆ

หญิงสาวถูกบีบจนไม่มีทางเลือ

บทที่ 464 ให้ปากกา

“ทำไมคุณถึงมาทำงานที่นี่ได้?” ธนชาตสอบถาม เห็นเธอเล่นเปียโนได้ไม่เลว แต่ว่าเล่นได้ไม่หลายเพลง ดูแล้วเหมือนไม่ได้ฝึกฝนอย่างเป็นมาตรฐาน

“ฉันต้องการเงินค่ะ” หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างอยู่พูดไป

“คุณต้องการเงินไปทำอะไร?” ธนชาตอยู่ในโรงพยาบาลนาน คุยกับคนน้อยมาก เวลาส่วนใหญ่

บทที่ 465 ยังต้องให้ของขวัญ

ที่ห้องเรียน

จิรภัทรยืนอยู่หน้าห้อง ร่างกายสูงชะลูดสง่างาม ถึงแม้เป็นเพียงภาพด้านหลัง ก็ล้วนสามารถทำให้นักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งท้าวคางมองอย่างเหม่อลอย

จิรภัทรเขียนโจทย์บนกระดานเสร็จแล้ว ขณะที่เขาหมุนตัว สายตาก็กวาดมองที่นักเรียนด้านหน้า เห็นได้ชัดว่าเขากำลัง