บทที่45 เขามารับลูกชาย

"แน่นอนค่ะ" ชวนีตอบไป เธอในตอนนี้มีความสุขมาก

ธนชาตจับหน้าผากเล็กน้อย "คุณกะว่าจะไม่บอกผมจริงๆ ใช่มั้ยว่าใครเป็นพ่อของเด็ก?"

ชวนีกัดริมฝีปาก "ฉันไม่รู้ และก็ไม่จำเป็นต้องบอกคุณด้วย"

สายตาของธนชาตแฝงไปด้วยความโมโห ตอนนั้นสรุปแล้วคนเลวไหนกันที่ร

บทที่46 รักลูกชายสุดหัวใจ

ชวนีโกรธจนหน้าเขียว "ถ้าเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จะพาลูกชายฉันหนีไป"

"ไม่ว่าคุณจะพาเขาไปสุดหล้าฟ้าเขียวที่ไหน ผมก็หาเจอได้ทั้งนั้น หลังจากที่ผมหาเจอ คุณอย่าคิดว่าจะได้เจอลูกชายผมอีก คุณอย่ามายั่วโมโหผมดีกว่า" ปวัตรเตือนออกไป สายตาที่เหมือนน้ำแข็งกระทบไปที่เธอ

บทที่47 กลับบ้านวาดวงศ์

"เอามือถือคุณมาให้ผม" ปวัตรไม่สามารถบอกหมายเลขโทรศัพท์เขาต่อหน้าผู้คนได้

ชวนีส่งมือถือไปทางด้านหน้าเขาอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง ปวัตรรับมา กดหมายเลขโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาแล้วส่งคืนให้เธอ ที่หน้าประตูโรงเรียน มองตามหลังรถที่จากไป ปวัตรรับลูกชายไปแล้ว ชวนีหายใจเข้าครั