บทที่250 ร้องไห้ใจจะขาด

บทที่ร่างของฌายินถูกส่งออกจากโรงพยาบาล ชวนีจะวิงเวียนไปหลายรอบ เธออยากจะเข้าไปดึงรถเข็นคันนั้นไว้ ห้ามพวกเขาส่งบิดาไป แต่มีมือคู่หนึ่งกดเธอมาไว้ที่หน้าอกอย่างแน่น ให้เธอไม่สามารถเข้าไปได้ ได้เพียงมองร่างของบิดาถูกส่งขึ้นรถ มองรถขับออกไป

“พ่อ…พ่อ…” ชวนีเรียกเสียงแหบ

บทที่251 จัดการงานศพ

และเวลานี้ ชญาภาที่เดินมาจากกด้านข้างได้ยินคำพูดประโยคนี้แล้ว หล่อนรีบก้าวใหญ่ๆ เข้ามาทันที “คุณปวัตร คุณพูดอะไร? ทำไมไม่เผา”

“นี่เป็นความคิดของชวนี” ตาเย็นชาของปวัตรส่องมาทางชญาภา

ปกติชญาภากลัวคุณชายตระกูลวาดวงศ์คนนี้มากจริงๆ แต่ตอนนี้ ที่ตายคือสามีของหล่อน งานศ

บทที่252 คู่รักสองคู่

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ของปวัตร ชวนีเงียบมาตลอด ก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร บทที่รถมาถึง เรื่องแรกที่ปวัตรคิดจะทำ ก็คือติดต่อจิรายุเพื่อนสนิท จากนั้นให้เขาติดต่อดาลิศ ให้เธอเข้ามาปลอบใจและปลดปล่อยชวนี

ในฐานะเพื่อนสนิท เธอต้องยิ่งเข้าใจว่าจะลดความเสียใจในใจให้ชวนีอย่างไร