บทที่149 ชญาภาแม่ลูกมาถึงบ้าน

“โอ่...” ใบหน้าหล่อเหลาของปวัตรเจ็บปวด โดยเฉพาะหน้าอกตรงรอยแผลนั้น ยังทนไม่ได้เมื่อโดนอย่างนี้

ชวนีก็รู้ทีหลังว่าแทงแผลเขาแล้ว แต่ว่าใครใช้ให้เขาสมควรโดน?

ออกมาจากห้างด้วยกัน ชวนีถือของอยู่ พูดทางปวัตร “ตอนเย็นคุณไปกินที่ไหน?”

“ผมอยู่บ้าน! รอหลั

บทที่150 เตือนทุกเวลา

ในใจชญาภามีความโกรธ เด็กคนนี้ไม่มีมารยาทจริงๆ เหมือนแม่ของเขาไม่มีผิด

ตมิสามองเห็นเปียโนของชวนี เธอก็อยากกลับทันทีแล้ว หลังจากนั่งลง เธอก็กดเล่นมั่วๆ อย่างไม่เป็นจังหวะสักนิดขึ้นมา

“ห้ามแตะต้องเปียโนของหม่ามี้ผม” ธันวาห้ามเธอ

ตมิสาหันหน้าจ้องเขา “ใคร

บทที่151 ขอร้องเธอให้เป็นคู่

คืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน ลักษณะสัตว์ป่าของเขา ทำให้เธอจำไม่ลืม

ปวัตรมองท่าทางเธอที่เหมือนแมวป่าน้อยอยู่ ยิ่งทำให้จิตใจของเขาคันๆ มีความรู้สึกอยากจะตัดกรงเล็บของเธอ ให้เธอเชื่อฟัง

“พ่อคุณพูดอะไรแล้วมั้ย?”

“ไม่มี”

“แม่ลูกคู่นั้นข่มขู่คุณแล้วม