บทที่130 เธอถึงเป็นคุณหนูใหญ่

ระหว่างรับประทานอาหาร ตมิสาก็เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังทั้งหมดรอบหนึ่ง ชญาภายังไม่ได้มีปฏิกิริยากลับมา เธอก็พูดอย่างโมโหมาก “ต้องเป็นธนชาตช่วยเธอแน่ๆ! เธอขอร้องธนชาตให้ลบแทนเธอ ไม่อย่างนั้นเธอจะมีปัญญาหรอ?”

ตอนนี้ชญาภาเข้าใจแล้ว ทำไมวันนี้ชวนีมาถึงบริษัทโกรธ

บทที่131 รถเสียแล้ว

“พ่อเธอไม่ใช่ซื้อบ้านข้างนอกให้เธอแล้วหรอ? โรงเรียนลูกชายเธอก็อยู่ห่างจากที่นี่ไกลอยู่นะ! ถ้าเธออยากอยู่ ฉันจัดการห้องพักแขกให้เธออยู่ก็ได้”

“ไม่ได้! ฉันจะอยู่ห้องนั้นของฉัน! ระเบียงห้องนั้นใหญ่ แสงแดดดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บรรยากาศก็ไม่เลวมาก ห้องอื่นฉันไม่ต้องการ” ชวนีย

บทที่132 จูบที่ลงโทษ

“ของเก่าขนาดนี้แล้ว คุณทิ้งไปได้แล้ว” ชวนีบอกอย่างเฉยเมย

“ผมจะทิ้งลงได้ยังไง” ธนชาตยิ้มอย่างขมขื่น “ผมอยากเก็บรักษาช่วงเวลาที่พวกเราเคยมีความสุขไว้มาก! แม้เพียงของอย่างหนึ่ง สำหรับผมแล้วล้วนมีความหมายพิเศษ”

ชวนีกัดริมฝีปากอยู่ หันหน้ามองนอกกระจก ไม่อยากฟังอะไร