บทที่6

นับเป็นครั้งแรกที่ฮวาเห์หยวนเหยียบย่างเท้าเข้าสู่แดน มนุษย์ตั้งแต่จากไปบำเพ็ญตบะเป็นเซียนเมื่อหมื่นปีก่อน ในเวลา นี้บ้านเรือนเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมาก ผู้คนขวักไขว่ มีหลายสิ่ง เกิดขึ้นแตกต่างจากแดนมนุษย์ที่นางรู้จัก

ดูเหมือนว่าแดนสวรรค์จะอยู่ห่างไกลจากแดนมนุษย์มากกว่า อดีตจนมนุษย์ไม่อาจเอื้อมถึ

บทที่7

ฮวาเย่ห์หยวนสงสัย ใช้วิชาเบิกเนตรหวังจะมองทะลุฉากกั้น แต่นางกลับไม่เห็นสิ่งใดภายใน เป็นไปไม่ได้นางเห็นผู้คนหาย เข้ามาทดสอบความสามารถในนี้ทั้งวัน อีกทั้งทุกคนล้วนได้พบ เถ้าแก่โรงน้ำชา

นางมั่นใจว่ายังไม่มีผู้ใดเดินออกจากห้องนี้ไป แล้วเหตุใดจึง ไร้เสียงและว่างเปล่าเช่นนี้ คนหายไปไหนกัน

ฮวาเห์หยว

บทที่8

ครานี้เขาเป็นฝ่ายเดินวนรอบร่างของนาง เขาเดินวนอยู่สาม รอบสำรวจนางจนทั่วแล้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจในบางสิ่ง

“เจ้าไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นเซียน เป็นเซียนที่ตบะสูงส่งเสียด้วย”

เขาหรี่ตา “เจ้าจะโกหกข้าว่าไม่รู้ว่าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรหรือ

“เอ่อข้า ไม่รู้จริงๆ ขอรับ”

“เจ้าเป็นสตรี” เขาเอ่ยต่อ

ฮวาเห์หยวน