บทที่ 15

บทที่15

จอมมารยื่นมือออกมาตรงหน้า พลันร่างเล็กของฮวาเย่ห์ หยวนก็ลอยขึ้นจากพื้นดินทันใดก่อนพุ่งเข้าสู่กำมือของเขาอีก ครั้ง

ฮวาเย่ห์หยวนพยายามคว้าแขนของเขาเอาไว้แล้วแกะมือหนา แข็งแกร่งราวกับดื่มเหล็กออกสุดชีวิต แววตาของเขาเย็นเยียบ สีหน้าเต็มไปด้วยไอสังหารเขาค่อยๆ ออกแรงบีบลำคอของฮวา เย่ห์หย

บทที่ 16

บทที่16

จอมมารกล่าวจบก็คว้าร่างของฮวาเห์หยวนขึ้นจับนางพาด บ่าพานางหายตัวมายังตำหนักมารอย่างว่องไว ทิ้งหวังจีนไว้ ด้านหลัง โดยไม่สนใจอีกต่อไป

“ท่านจอมมารปล่อยข้าเถิด จอมมารปล่อยข้า

ฮวาเย่ห์หยวนยังมึนงง เรื่องราวระหว่างจอมมารกับอาเซียน แล้วช่างลึกลับซับซ้อนนัก พวกเขามีสัมพันธ์อย่างไรกันแน่นะ

บทที่ 17

บทที่17

“ที่นี่เป็นสุสานของผู้ใด”

ฮวาเห์หยวนเอ่ยขึ้นขณะลงมือพรวนดินและรดน้ำดอกไม้ สวรรค์ พวกมันดูร่าเริงและต้อนรับนางอย่างดี

“จื่อชิงทราบเพียงว่าเป็นสุสานของผู้ที่มีความสำคัญต่อจอม มารเป็นเพราะเติบโตมากับสุสานแห่งนี้แต่บ่าวไม่รู้ว่าเป็นสุสาน ของผู้ใด นี่เป็นครั้งแรกที่จอมมารอนุญาตให้ผู้อื่