บทที่10

ฮวาเย่ห์หยวนยินยอมบอกเคล็ดลับวิชาสะกดจิตผู้คนให้กับ อาเซียนเป็นการแลกเปลี่ยนในการอาศัยอยู่โรงน้ำชาของเขาต่อ สองคนดูจะเข้าอกเข้าใจและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว จากวัน กลายเป็นเดือนที่ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วความใกล้ชิดทำให้ วาเย่ห์หยวนเริ่มหวั่นใจ ความรู้สึกที่มีต่ออาเซียนนับวันยิ่งรุนแรง ขึ้นเรื่อ

บทที่11

ถึงจะเป็นคนเอ่ยปากขอให้เขาพาเข้าสู่แดนมาร แต่เมื่อเขา กําหนดวันมาซัดแจ้งกลับเป็นนางเสียอีกที่รู้สึกหวาดหวั่น ใจหนึ่ง นั้นฉุดรั้งนางเอาไว้ให้อยู่กับเขาตรงนี้ หากนางทำสำเร็จนางต้อง กลายเป็นสตรีของจอมมารเช่นนั้นสิ่งที่นางเคยพลั้งเผลอคิด เหลวไหลกับอาเซียนก็จะกลายเป็นเพียงความคิดของนางที่ล่อง ลอย

บทที่12

ภายในแดนมารดูไม่เลวร้ายอย่างที่ฮวาเล่ห์หยวนคิด ด้านใน ไม่ได้เป็นปาน่ากลัวแห้งแล้งเช่นป่าด้านนอก แม้จะไม่งดงาม เทียบเท่าแดนสวรรค์แต่ก็นับว่ามีชีวิตชีวาอยู่ไม่น้อย บริเวณที่ นางยืนอยู่นี้เป็นป่าน มีตะไคร่น้ำสีเขียวขึ้นอยู่รายรอบ ฮวาเล่ห์ หยวนได้ยินเสียงน้ำตกดังอยู่ไม่ไกล

อากาศภายในเย็นสบายมีสี