บทที่27 ความทรงจำทั้งหมด

“ใช่” ชายแก่คนนั้นพูด “ฉันเป็นหมอฉันรู้”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น แต่ที่ฉันรู้ต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีมากแน่ๆ” ชายแก่ถอนหายใจ “ตอนนี้เธอลองตัดสินใจดีๆ แต่ว่าตอนนี้ฉันขอร้องให้เธออยู่ที่นี่รักษาตัวให้หายก่อนแล้วค่อยกลับไปเถอะ”

รสรินอ้าปากค้างแล

บทที่28 ฉันอยู่กับคุณได้ไหม

ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วค่อยๆใช้พัดพัดไฟต้มยา

น้ำยาในหม้อกำลังเดือดและกลิ่นขมของมันก็เริ่มฟุ้งกระจายเต็มห้อง

รสรินมองไปที่ชายชรานั้นอย่างเงียบๆก็อดไม่ได้ที่จะถามชายชราคนนั้น: “คุณปู่คะ…ฉันเรียกคุณว่าคุณปู่ได้ไหมคะ”

ชายชราได้ยินเสียงของเธอก็ค่อยๆลด

บทที่29 บีบคอเด็กนั่น

สีหน้าของเด็กนั่นเริ่มซีดขึ้น เธอขมวดคิ้วสีหน้าเริ่มทรมานและหน้าค่อยๆแดงขึ้น ความทรมานนั้นทำให้เธอหายใจไม่ค่อยดวกและทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนแดงขึ้น

เด็กเริ่มชัก เริ่มมีเสียงร้องไห้ออกจากลำคอ

วิคณายื่นมืออีกข้างนึงไปอุดจมูกของเด็ก

อีกมือนึงของเธอสามารถปิดหน้