บทที่ 240

ตอนที่ 240-2 สุขใจห่างไกลไร้กังวล

ด้านนอกตำหนัก องครักษ์ที่รักษาการณ์อยู่ภายในวังบรรทม และองครักษ์ที่ตามเข้ามาเพราะได้ยินเสียงต่างถูกจัดการลงหมดแล้ว ส่วนคนอีกกลุ่มหนึ่งกลับเหลือรอดอีกเจ็ดแปดคน ฉินเฟิงและจั๋วจิ้งยืนอยู่ที่ปากประตู รอให้เยี่ยหลีออกมา

“องค์หญิง...” เมื่อเห็นทั้งสองเดินออกมา

บทที่ 241

ตอนที่ 241-1 ค่ำคืนในเมืองหนานจ้าวอ๋อง

เมื่อเห็นเยี่ยหลีเดินออกมา เฟิ่งจือเหยาก็ไม่หลบไปไหน ค่อยๆ เดินออกมาจากใต้ชายคา หลายปีที่ผ่านมา จะมากจะน้อยอย่างไร เยี่ยหลีก็ดูออกว่าคนที่อยู่ในใจเฟิ่งจือเหยานั่นคือผู้ใด เมื่อเห็นเฟิ่งจือเหยายังแสร้งทำตัวสบายๆ ดังเช่นปกติ นางก็ได้แต่ลอบถอนใจและคิดใน

บทที่ 241

ตอนที่ 241-2 ค่ำคืนในเมืองหนานจ้าวอ๋อง

เหลยเถิงเฟิงมองทั้งสองอย่างใช้ความคิด ก่อนเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “ติ้งอ๋องกับชายาติ้งอ๋องช่างมีใจให้กันอย่างดียิ่งนัก ทำให้ข้านึกอิจฉาเสียจริง” ต่อให้พวกเจ้ารักใคร่กันเพียงใด ก็ไม่จำเป็นต้องมาแสดงต่อหน้าผู้คนเช่นนี้กระมัง

ม่อซิวเหยาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย