บทที่ 237

ตอนที่ 237-1 ดักปล้นซื่อจื่อ

ม่อซิวเหยาแนบตัวลงกับหลังคาตำหนัก ด้วยความสามารถของเขา ไม่จำเป็นต้องเปิดกระเบื้องหลังคาของตำหนักออก ก็สามารถได้ยินบนสนทนาภายในได้อย่างชัดเจน ย่อมไม่ต้องกังวลว่าคนด้านล่างจะรู้ตัว

เยี่ยหลีรู้ตัวดีว่าฝีมือวิชาตัวเบาของตนนั้นอ่อนด้อย จึงมิได้ข้ามไปร่วมวงกับเขาด้

บทที่ 237

ตอนที่ 237-2 ดักปล้นซื่อจื่อ

เมื่อทั้งสองกลับไปถึงเรือนที่องค์หญิงอันซีจัดไว้ให้พวกเขาพักผ่อน สวีชิงเฉินก็รอพวกเราอยู่ที่ลานก่อนแล้ว

คุณชายชิงเฉินล่องลอยอยู่ในชุดสีขาว นั่งสบายๆ อยู่ตรงโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ พลางชงชาไปด้วย แค่เพียงเหลือบตาขึ้นมองทั้งสองเรียบๆ ความรู้สึกผิดในใจก็พุ่งขึ้นมาทัน

บทที่ 238

ตอนที่ 238-1 ตามตอแย

“เรียนท่านอ๋อง พระชายา หลิ่วกุ้ยเฟยและองค์หญิงฉางเล่อขอพบพ่ะย่ะค่ะ” องค์รักษ์ที่นอกประตูเข้ามารายงาน

แค่เพียงเยี่ยหลีคิดถึงหลิ่วกุ้ยเฟยก็ให้รู้สึกหัวเสียด้วยความรังเกียจ มิใช่ว่านางไม่เชื่อใจในความรู้สึกที่ม่อซิวเหยามีต่อตน เพียงแต่การมีแมลงวันมาบินวนไปวนมาตรงหน้า แต่