บทที่ 236

ตอนที่ 236-2 ดอกโยวหลัวหมิง

เยี่ยหลีมองบุรุษผมขาวที่จับมือนางเดินต่อไปด้านหน้า แล้วก็ให้รู้สึกใจเต้น นางเมื่ออยู่ต่อหน้าม่อซิวเหยามักจะไม่ค่อยเสแสร้ง หากในตอนแรกจะทำเพื่อทดสอบบางสิ่งบางอย่างแล้ว เช่นนั้นที่ผ่านมาก็คงค่อยๆ กลายเป็นความเคยชิน เคยชินกับการยอมรับประหนึ่งไร้ขอบเขตของม่อซิวเหยา

บทที่ 237

ตอนที่ 237-1 ดักปล้นซื่อจื่อ

ม่อซิวเหยาแนบตัวลงกับหลังคาตำหนัก ด้วยความสามารถของเขา ไม่จำเป็นต้องเปิดกระเบื้องหลังคาของตำหนักออก ก็สามารถได้ยินบนสนทนาภายในได้อย่างชัดเจน ย่อมไม่ต้องกังวลว่าคนด้านล่างจะรู้ตัว

เยี่ยหลีรู้ตัวดีว่าฝีมือวิชาตัวเบาของตนนั้นอ่อนด้อย จึงมิได้ข้ามไปร่วมวงกับเขาด้

บทที่ 237

ตอนที่ 237-2 ดักปล้นซื่อจื่อ

เมื่อทั้งสองกลับไปถึงเรือนที่องค์หญิงอันซีจัดไว้ให้พวกเขาพักผ่อน สวีชิงเฉินก็รอพวกเราอยู่ที่ลานก่อนแล้ว

คุณชายชิงเฉินล่องลอยอยู่ในชุดสีขาว นั่งสบายๆ อยู่ตรงโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ พลางชงชาไปด้วย แค่เพียงเหลือบตาขึ้นมองทั้งสองเรียบๆ ความรู้สึกผิดในใจก็พุ่งขึ้นมาทัน