บทที่ 106

ตอนที่ 106-1 องค์ชายเจ็ดแห่งเป่ยหรง

           ด้านบนยกพื้น เหยาจีถือดอกไม้ผ้าหลากสีอยู่ในมือ อมยิ้มมองลงมาด้านล่าง ชายหนุ่มทางด้านล่างต่างจับจ้องดอกไม้ผ้าในมือนางด้วยความตื่นเต้น ขอเพียงช่วงชิงมันมาได้ พวกเขาก็จะได้ร่วมหอกับนางรำอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง สำหรับชาวบ้านหนุ่มที่ตามปกติไม่ได้

บทที่ 106

ตอนที่ 106-2 องค์ชายเจ็ดแห่งเป่ยหรง

เยียหลี่ว์เหยี่ยยืนเอามือไพล่หลัง ผินหน้ามองปิ่นมุกที่ปักอยู่บนต้นไม้ ถึงแม้จะเป็นเพียงปิ่นมุกที่หน้าตาธรรมดาๆ แต่ตัวปิ่นที่ปักลงไปในต้นไม้จนเหลือเพียงส่วนมุกลายดอกไม้ที่โผล่พ้นออกมาเท่านั้น ก็ทำให้รู้ถึงพละกำลังอันแก่กล้าของอีกฝ่าย หากเขาชักมือกลับไม่ท

บทที่ 107

ตอนที่ 107 ตัดขาดไม่ขาด

“พระชายาฝีมือดียิ่งนัก” เยียหลี่ว์เหยี่ยจัดการนักลอบฆ่าคนสุดท้าย ก่อนหันมาเอ่ยชมเยี่ยหลี เมื่อครู่นักลอบฆ่าผู้นั้นอยู่ใกล้เหยาจีเกินไป อีกทั้งยังอยู่ในจุดที่ไม่ตรงกับชายาติ้งอ๋องเท่าไรนัก ที่ชายาติ้งอ๋องสามารถเขวี้ยงเครื่องประดับหยกออกไปชนกับอาวุธลับจนกระเด็นออกไปไ