บทที่ 105

ตอนที่ 105 เหยาจี

           ทั้งสองต่างเป็นคนที่ประสาทหูและตาดีกว่าคนทั่วไป หลังจากเดินพ้นร้านมาได้ไม่เท่าไร เสียงอุทานต่ำๆ ของชายชราพวกเขาย่อมได้ยินอย่างชัดเจน

           เยี่ยหลีอมยิ้มปรายตามองม่อซิวเหยา ”มีคนล่วงรู้ถึงฐานะของท่านเสียแล้ว ท่านอ๋อง”

           ม่อซิวเหยายิ้ม “ไม่เป็นไร

บทที่ 106

ตอนที่ 106-1 องค์ชายเจ็ดแห่งเป่ยหรง

           ด้านบนยกพื้น เหยาจีถือดอกไม้ผ้าหลากสีอยู่ในมือ อมยิ้มมองลงมาด้านล่าง ชายหนุ่มทางด้านล่างต่างจับจ้องดอกไม้ผ้าในมือนางด้วยความตื่นเต้น ขอเพียงช่วงชิงมันมาได้ พวกเขาก็จะได้ร่วมหอกับนางรำอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง สำหรับชาวบ้านหนุ่มที่ตามปกติไม่ได้

บทที่ 106

ตอนที่ 106-2 องค์ชายเจ็ดแห่งเป่ยหรง

เยียหลี่ว์เหยี่ยยืนเอามือไพล่หลัง ผินหน้ามองปิ่นมุกที่ปักอยู่บนต้นไม้ ถึงแม้จะเป็นเพียงปิ่นมุกที่หน้าตาธรรมดาๆ แต่ตัวปิ่นที่ปักลงไปในต้นไม้จนเหลือเพียงส่วนมุกลายดอกไม้ที่โผล่พ้นออกมาเท่านั้น ก็ทำให้รู้ถึงพละกำลังอันแก่กล้าของอีกฝ่าย หากเขาชักมือกลับไม่ท