บทที่ 98 องค์รัชทายาทไอเป็นเลือด

คำพูดนี้ช่างไม่น่าฟังเลย

เสวียชิงอินเลียริมฝีปาก แต่ไม่ได้โต้แย้งคำพูดองค์รัชทายาท กลับพูดตามและยังเพิ่มน้ำหนักขึ้นอีก

นางยิ้มพูด "ใช่แล้ว สตรีงดงามดั่งบุปผาอย่างข้า แต่งงานกับคนเงียบขรึม ไม่เข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ ช่างยากเย็นจริงๆ"

ขันทีข้างๆ ทั้งหมดตกใจเงยหน้า

บทที่ 99 ตำหนักบูรพาขอความช่วยเหลือ

"ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสวียชิงอินชะงักไป

ราวกับมีอะไรมากระแทกจมูก ความรู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งอึดอัดพุ่งขึ้นมาที่โพรงจมูก

ตามด้วยการที่นางแทบไม่ต้องคิด โดยสัญชาตญาณ เมื่อท่านอ๋องเสวียนลุกขึ้น นางก็พุ่งเข้าไปกอดเอวเขาทันที

นางพูดเสียงเ

บทที่ 100 ขึ้นอยู่กับนางแล้ว

"กำลังขอความช่วยเหลือออกไปข้างนอกหรือ? คงไม่ใช่นางกำนัลน้อยคนนั้น" เสวียชิงอินพูดพลางขมวดคิ้วจนเกือบผูกเป็นปม

ท่านอ๋องเสวียนตอบ "อืม ผู้ที่คนผู้นี้ขอความช่วยเหลือ ต้องมีฐานะไม่ธรรมดาแน่ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยคนในตำหนักบูรพาได้ง่ายๆ"

เสวียชิงอินพยั