บทที่ 70 ท่านอ๋องคิดถึงข้าหรือไม่

องค์หญิงสี่มองส่งเสวียชิงอินและพี่ชายทั้งหลายออกจากสวนลู่เสี่ย

ในดวงตานางผ่านความอิจฉาไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็กลับเป็นความเงียบงัน

อ๋องเสวียนยังนั่งอยู่ข้างนาง

"พี่รอง... ไม่ไปด้วยกันหรือ?" องค์หญิงสี่ถามเสียงเบา

อ๋องเสวียนหันมามองนางแวบหนึ่ง "เจ้ารออ๋องเว่ยอย

บทที่ 71 "ของรักของหมั้น"

อ๋องเสวียนยกมือขึ้นทันที คว้าเชือกผูกเสื้อคลุมของนาง ดึงเข้ามาใกล้ แล้วผูกเป็นปม

นิ้วมือของอ๋องเสวียนยาว และเย็นเล็กน้อยในยามค่ำคืน

ขณะผูกปม นิ้วมือไปสัมผัสถูกคางของเสวียชิงอินโดยไม่ตั้งใจ เสวียชิงอินจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้แต่ลมหายใจก็พลันเบาลง

เมื่อผูกปมเสร็จ อ๋องเ

บทที่ 72 อาการป่วยกะทันหัน

บรรยากาศในจวนสกุลเสวียไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้

หลังจากเสวียชิงเหอออกจากสวนลู่เสี่ยว เดินไปไม่ไกล ก็พบว่าหลิวเยว่ยหรงส่งคนตามมา

เสวียชิงเหอมีความโกรธ ผิดหวัง อับอาย และทุกข์ระทมอัดแน่นอยู่ในอก...

นางกลั้นความรู้สึกเหล่านี้กลับมาที่จวนสกุลเสวีย จึงรู้สึกว่าทั้งตัวอ่อนระทวย