บทที่ 61 กลับบ้านเกิด

เสวียฟูเหรินจะกลับ แต่ไม่มีใครในจวนกล้าขยับเขยื้อน

แม้ว่าวันนั้นนางถูกขวางไว้ที่ประตู จนได้ตระหนักว่าอำนาจแม่เรือนที่นางถืออยู่นั้น เมื่อเทียบกับเสวียเฉิงต้งแล้วช่างไม่มีความหมายอะไรเลย

แต่วันนี้ต่างหากที่ทำให้เสวียฟูเหรินได้เห็นความจริง

ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้เผชิญหน้ากันตรง

บทที่ 62 องค์ชายให้ข้ายืม

ช่วงค่ำ เสวียชิงเหอถูกเรียกไปรับประทานอาหารที่ห้องโถงใหญ่

นางคำนับเสวียเฉิงต้งอย่างเรียบร้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมา กลับพบว่าที่โต๊ะมีเพียงนางกับบิดาเท่านั้น

คนอื่นๆ อยู่ไหน?

คำถามของเสวียชิงเหอพุ่งขึ้นมาจนถึงลำคอ

แต่นางสังเกตเห็นว่ามือของเสวียเฉิงต้งมีผ้าพันแผล ดูเหมือนว

บทที่ 63 หม่อมฉันกับคุณหนูเสวีย

อ๋องเสวียนใจกว้างเช่นนี้ กลับทำให้เสวียชิงอินรู้สึกเกรงใจขึ้นมา

นางพูดเสียงอ่อนหวาน "จริงๆ แล้วเมื่อวันก่อนหม่อมฉันก็ยืมชื่อท่านอ๋องแล้วนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นท่านพ่อโกรธอยู่ ไม่แน่อาจจะลงมือตีหม่อมฉันด้วยซ้ำ"

"เขาตีเจ้า?" สายตาอ๋องเสวียนขยับเล็กน้อย

ดูเหมือนเขาจะจ