บทที่ 5 เจ้าไม่ได้ เจ้าทั้งแก่ทั้งน่าเกลียด

ตอนนี้เห้อซงหนิงยังไม่รู้เลยว่า "น้องสาวที่ดี" ของเขาได้ทำ "เรื่องดีๆ" อะไรอีก

เขาค่อยๆ เดินไปที่งานเลี้ยง

อ๋องเว่ยเห็นเขา ก็ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "จ้งเชียน เร็วเข้า มานั่งนี่"

จ้งเชียนเป็นชื่อรองของเห้อซงหนิง

อ๋องเว่ยเรียกเขาแบบนี้ เพื่อแสดงความส

บทที่ 6 เธอคิดว่าเป็นพ่อฉันหรือไง!

เสวียชิงอินถอดดอกไม้ที่ปักอยู่บนศีรษะอย่างรวดเร็ว ยัดใส่มืออ๋องเสวียน "เอาไว้เถอะ ฉันไปละ"

อ๋องเสวียนงอนิ้วมือโดยสัญชาตญาณ

กลีบดอกไม้ร่วงลงทันทีสองกลีบ ขอบดอกไม้ยับย่น น้ำดอกไม้เปื้อนข้อนิ้วของเขา

"คุณหนูเสวีย"

"คุณหนูเสวีย?"

"คุณหนูเสวียอยู่หรือไม่?"

เสียง

บทที่ 7 จะให้พวกเธอสองคนต่อสู้กันไหม?

ระหว่างทางกลับจวนตระกูลเสวีย เห้อซงหนิงถามนางอีกว่าเมื่อครู่ไปไหนมา

เสวียชิงอินตอบส่งๆ ไป

เห้อซงหนิงไม่ได้ถามละเอียด เพียงพูดว่า "ออกมาครั้งนี้ อาการแน่นหน้าอกวิงเวียนดีขึ้นบ้างไหม?"

เสวียชิงอินพยักหน้า

ครั้งนี้สบายกว่าที่คิดไว้

วาดไพ่เสร็จแล้ว นางยังนั่ง