บทที่ 49 ชิงอิน ข้าดูถูกเจ้าเกินไป

หลังจากเสวียชิงอินขึ้นเขาไปขี่ม้า เห้อซงหนิงก็อ่านหนังสือได้มากขึ้น

เด็กรับใช้เรียกเขาเบาๆ ผ่านประตู "คุณชาย ถึงเวลาทานอาหารแล้วขอรับ"

เห้อซงหนิงจึงวางพู่กันลุกขึ้น

นอกจากเสวียชิงอินที่ทำให้เขารู้สึกปวดหัวและกังวลใจอย่างบอกไม่ถูกแล้ว คฤหาสน์ชานเมืองก็เป็นที่ดี

บทที่ 50 หน้าตาของคุณหนูยังคงใหญ่โตกว่า

สาวใช้รอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่พักใหญ่

รอจนคุณหนูใหญ่ของนางพิงถังอาบน้ำ มองท้องฟ้า ตอบอย่างกระชับ สามคำ "ไม่รู้สิ"

สาวใช้ร้อนใจ "คุณหนูจะไม่รู้ได้อย่างไรคะ?"

เสวียชิงอินไม่สนใจนางอีก

สาวใช้จำต้องเก็บความฝันที่จะได้ติดตามคุณหนูใหญ่ขึ้นกิ่งไม้สูง มีชีวิตที

บทที่ 51 ใกล้ถึงงานเลี้ยงในวัง

แม้แต่เสวียชิงเหอผู้ไม่สนใจชื่อเสียงเกียรติยศ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็อดรู้สึกใจสั่นไหวไม่ได้ ความกลุ้มใจก็คลายลงไปบ้าง

จนกระทั่งมีคนนำแพทย์หลวงเดินทางมาถึงเรือนเล็ก

ชิวซินเหยียดคอมองออกไปข้างนอก แต่กลับไม่เห็นเงาของเสวียฟูเหริน

"ทำไมฟูเหรินไม่มาล่ะ? นี่ก็แพทย์หลวงน