บทที่ 47 อ๋องเสวียนยื่นมือมาหาเธอ

เปลี่ยนที่นอนใหม่ก็ทำให้นอนไม่ค่อยหลับจริงๆ

เสวียชิงอินตื่นแต่เช้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็แต่งตัวเดินออกไปข้างนอก

คฤหาสน์ตั้งอยู่ติดภูเขา มีต้นไม้มากมาย เธอสูดลมหายใจลึกๆ สองครั้ง รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของพืชพรรณไม้ในจมูก กำลังรู้สึกสบาย

บทที่ 48 เพียงแวบเดียวก็รู้ว่านางกับอ๋องเสวียนมีความสัมพันธ์ลับ

เสวียชิงอินมองซ้ายมองขวา สุดท้ายก็แน่ใจว่าไม่ผิด มือของอ๋องเสวียนยื่นมาหาเธอจริงๆ

เธอพยักหน้าเบาๆ "อยากค่ะ"

แต่แล้วเธอก็ส่ายหน้า บนใบหน้าไม่มีท่าทีผิดหวัง เพียงแต่กล่าวความจริง "ข้าขี่ไม่ได้ โยกไปโยกมาบนหลังม้าสักเจ็ดแปดที ไม่สิ แค่

บทที่ 49 ชิงอิน ข้าดูถูกเจ้าเกินไป

หลังจากเสวียชิงอินขึ้นเขาไปขี่ม้า เห้อซงหนิงก็อ่านหนังสือได้มากขึ้น

เด็กรับใช้เรียกเขาเบาๆ ผ่านประตู "คุณชาย ถึงเวลาทานอาหารแล้วขอรับ"

เห้อซงหนิงจึงวางพู่กันลุกขึ้น

นอกจากเสวียชิงอินที่ทำให้เขารู้สึกปวดหัวและกังวลใจอย่างบอกไม่ถูกแล้ว คฤหาสน์ชานเมืองก็เป็นที่ดี