บทที่ 315 ประโยชน์ของตราประทับ

หลังผ่านไปนาน เสวียชิงอินก็กลับมาที่จวนอ๋องเสวียนในเมืองหลวงอีกครั้ง

ในจวนมีคนรออยู่แล้ว พวกเขารีบจุดเตาผิง นำน้ำร้อนมา

ดวงตาเสวียชิงอินพร่ามัวด้วยไอร้อน รู้สึกปวดตา นางถาม "ข้าออกจากจวนได้ไหม?"

รองแม่ทัพฟางเฉิงจงทำตัวเหมือนขันที คอยรับใช้เสวียชิงอินอย่างกระตือรือ

บทที่ 316 ตายเพื่อเจ้านาย

"วันนั้นท่านอ๋องไปตามหาเห้อซงหนิงคนเดียว... แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น" ฟางเฉิงจงรายงานอย่างสั้นๆ

เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองสีหน้าของเสวียชิงอิน

ตอนนี้พระชายากลับมาแล้ว แต่ท่านอ๋องกลับหายไป

แต่พระชายาก็ไม่ได้ร้องไห้โศกเศร้าอย่างที่เขาคิด และไม่ได้ตำหนิพวกเขาที่ปล่อยให้ท่านอ๋อง

บทที่ 317 วันสิ้นปี

"ไม่พบเสวียหนิง และ... กั๋วกงจ้าวสิ้นแล้ว" องครักษ์ผู้ส่งสารคุกเข่าต่อหน้าเสวียชิงอิน รายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เสวียชิงอินลุกพรวดขึ้นยืน

ข้างนอกมืดสนิทดั่งหมึก ฟ้ายังไม่สาง... แต่มิตรเก่าจากไปแล้วหนึ่ง

ในเรื่องเดิม... กั๋วกงจ้าวก็ตายในสนามรบจริงๆ

เพียงแต่ตอนนั้นเขาปะทะกั