บทที่ 304 ปูทางให้นาง

การสิ้นพระชนม์ของไท่จื่อครั้งนี้ ไม่ถือว่าเป็นการกระทบกระเทือนใหญ่หลวง เพราะไท่จื่อประชวรมาหลายปี การที่ทรงอยู่มาได้จนถึงวันนี้ก็น่าประหลาดใจพอแล้ว

"หากไม่ใช่เพราะอ๋องเสวียนทรงคุ้มครองตลอดมา คงสิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่ปีนั้นแล้วกระมัง"

"เดี๋ยวก่อน ตอนนี้อ๋องเว่ยสิ้นพระชนม์ที่อี๋

บทที่ 305 ครั้งนี้ทำให้เขาคลุ้มคลั่งจริงๆ

ขณะที่ขันทีออกไปส่งข่าว ก็พบเห้อซงหนิงยืนอยู่นอกตำหนักพอดี

เห้อซงหนิงเรียกเขาไว้: "ฝ่าบาทยังทรงสนทนากับพระชายาอ๋องเสวียนอยู่หรือ?"

ขันทีพยักหน้า: "พ่ะย่ะค่ะ"

เห้อซงหนิงมองตามขันทีที่เดินจากไป ไม่นานก็เห็นเขาพาตงเสี้ยนเฟยและองค์ชายเจ็ดมา

ตงเสี้ยนเฟยนั้น

บทที่ 306 ฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์

หลังจากมื้อนั้น ฮ่องเต้เหลียงเต๋อได้ออกคำสั่งให้องค์หญิงเก้าไปอยู่เป็นเพื่อนเสวียชิงอินทุกวันเพื่อคลายเหงา และให้องค์ชายเจ็ดมารับน้องสาวกลับทุกวันหลังเลิกเรียน

ด้วยเหตุนี้ เสวียชิงอินจึงได้พบกับพี่น้องทั้งสองทุกวัน

บ่อยกว่าที่ได้พบตงเสี้ยนเฟยผู้เป็นพระมารดาแท้ๆ