บทที่ 292 คลุ้มคลั่ง

"ใช้สมองคิดหน่อย" อ๋องเสวียนจัดท่าที่สบายให้เสวียชิงอิน แล้วจึงพูดกับไท่จื่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไท่จื่อสงบลงบ้าง กดความคลุ้มคลั่งในใจไว้

ความคิดหนึ่งวูบผ่านสมองอย่างรวดเร็ว

"เป็นไปไม่ได้..." ไท่จื่อพูดกับตัวเอง

อ๋องเสวียนไม่มองพระองค์

ไท่จื่อมองอ๋องเสวียนอย่างไม่อยากเชื่อ:

บทที่ 293 เขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่

เมื่อนั่งลงที่โต๊ะ ไทจึเฟยให้นางกำนัลรินสุราให้ตนเองอย่างที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก

"เนื่องในโอกาสที่อ๋องเสวียนและพระชายากลับคืนสู่เมืองหลวง นับเป็นเรื่องน่ายินดี ลูกสะใภ้ขอดื่มอวยพรฝ่าบาทก่อน คงจะเป็นเทศกาลปีใหม่ที่คึกคักเป็นพิเศษ..." ไทจึเฟยกล่าวพลางดื่มอวยพรฮ่องเต้

บทที่ 294 เจ้าพูดเหลวไหล!

"เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหล เจ้า..."

"ท่านแม่ ข้าเคยบอกท่านมาก่อนแล้ว ท่านจำได้ไหม? แต่ท่านไม่เชื่อคำพูดข้า"

"ใช่ เจ้าจะให้ข้าเชื่อได้อย่างไร? ตอนนี้ข้าก็ยังไม่เชื่อ!"

"เขาเป็นลูกนอกสมรสของฮ่องเต้ ชื่อเดิมคือเห้อซงหนิง ทำไมเขาถึงไม่แยแสข้า แต่กลับรักใคร่เสวียชิงเหอ? ทำไมเข