บทที่ 291

เบาเสียงหน่อย

ในวังหลวง ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ทั้งสะดวกสบายและอบอุ่น

เสวียชิงอินอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม

การกลับมาเมืองหลวงไม่ได้ตึงเครียดอย่างที่คิด ไม่มีหมาป่าล้อมรุม

คงเป็นเพราะว่ายังไม่ได้แตกหักกันจริงๆ...

เอ้า นอนดีกว่า!

อีกด้านหนึ่ง

โคมไฟในท้องพระโรงถูก

บทที่ 292

คลุ้มคลั่ง

"ใช้สมองคิดหน่อย" อ๋องเสวียนจัดท่าที่สบายให้เสวียชิงอิน แล้วจึงพูดกับไท่จื่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไท่จื่อสงบลงบ้าง กดความคลุ้มคลั่งในใจไว้

ความคิดหนึ่งวูบผ่านสมองอย่างรวดเร็ว

"เป็นไปไม่ได้..." ไท่จื่อพูดกับตัวเอง

อ๋องเสวียนไม่มองพระองค์

ไท่จื่อมองอ๋องเสวียนอย่างไม่อยากเชื่

บทที่ 293

เขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่

เมื่อนั่งลงที่โต๊ะ ไทจึเฟยให้นางกำนัลรินสุราให้ตนเองอย่างที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก

"เนื่องในโอกาสที่อ๋องเสวียนและพระชายากลับคืนสู่เมืองหลวง นับเป็นเรื่องน่ายินดี ลูกสะใภ้ขอดื่มอวยพรฝ่าบาทก่อน คงจะเป็นเทศกาลปีใหม่ที่คึกคักเป็นพิเศษ..." ไทจึเฟยกล่าวพลางดื่มอวยพรฮ่องเ