บทที่ 243 เขาไปตามหาพระชายาของเขา

โต้วหรูยุ่นเห็นทหารชนเผ่าเมิ่งคนหนึ่งขี่ม้ามาแต่ไกล ใบหน้าเหนื่อยล้า ราวกับเพิ่งสิ้นสุดการไล่ล่าทางไกล

แต่ตอนนี้ไม่มีสงคราม...

เขาเรียกทหารชนเผ่าเมิ่งที่นำหน้า "ไปทำอะไรมา?"

ทหารชนเผ่าเมิ่งหลายคนมองหน้ากัน คิดว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่ความลับ อีกอย่างพระชายาอ๋องเสวีย

บทที่ 244 กองทัพชิงกุย?

อ๋องเสวียนแทบไม่ต้องใช้แรงอะไรเลย ก็พบชาวนาที่รับเสวียชิงอินไว้

ชาวนาได้ยินว่าผู้มาคืออ๋องเสวียน รีบคุกเข่าคำนับ แล้วจึงพูดตัวสั่น "ดูเหมือนพวกเขาถูกทหารชนเผ่าเมิ่งไล่ล่า ข้าน้อยจึงกล้าซ่อนพวกเขาไว้บนภูเขา..."

"นำทาง"

"ครับ ครับ"

ชาวนาเดินไปพลางถามด้วยความหวาดกลัวไปพลาง

บทที่ 245 เจ็บ

อ๋องเสวียนตามหาจนถึงเชิงเขา

กับดักที่ไม่มีหญ้าปกคลุมนั้น สะดุดตามาก

ทหารเสื้อเกราะดำสีหน้าเปลี่ยนไป เดินนำหน้าขึ้นไป

พวกเขาต่างรู้สึกเศร้า... เงยคอมองดู แต่กลับงงๆ แล้วหันกลับมา "ข้างใน... ไม่มีอะไรเลย"

พวกเขาถอนหายใจทันที "พระชายามีโชค คงไม่ตกลงไปในกับดักแบบนี้หรอก"

"หญ้าหายไป