ตอน 2
สาวร้ายกลายเป็นพระชายาผู้ทรงอำนาจ
บทที่ 2 ภรรยาและอนุภรรยาทั้งแปดของท่านแต่งงานใหม่หมดแล้ว
ในครึ่งชั่วยามที่เพิ่งข้ามมิติ เสวียชิงอินเคยคิดจริงจังว่า จะวางแผนการซ้อนแผนการ กำจัดเห้อซงหนิงพระเอกคนนี้ทิ้งไปเลยดีไหม จะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีก
แต่นางคิดอย่างละเอียดแล้ว
...ขอโทษที ไม่มีสมองพอจะวางแผนขนาดนั้น
เห้อซงหนิงก็เป็นถึงพระเอก
ไม่ต้องพูดถึงออร่าตัวเอกที่มี คนผู้นี้ยังขี้สงสัย ลงมือโหดเหี้ยม แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังถูกเขาวางแผนจนตายทีละก้าว
สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้
เสวียชิงอินเลือกที่จะนอนนิ่งอย่างสงบ
ฝ่ายเห้อซงหนิงเห็นนางไม่ขยับ ความโกรธในใจก็ลดลงสามส่วน
จะไปคิดมากอะไรกับคนโง่? เห้อซงหนิงคิด
"จำข้าไม่ได้หรือ?" เห้อซงหนิงพูดเสียงต่ำ
เสวียชิงอินพยักหน้าเบาๆ
...จำจริงๆ หรือ?
เห้อซงหนิงเค้นเสียงจากลำคอ "ข้าคือพี่ชาย"
เสวียชิงอินพยักหน้าอีกครั้ง
เห้อซงหนิงจึงปล่อยมือ
ขณะที่สาวใช้ด้านนอกถือตะเกียงจะเดินเข้ามา
"บอกนางว่าเจ้าไม่เป็นไร" เห้อซงหนิงเร่ง
แต่ก็สายไปแล้ว
สาวใช้เดินอ้อมฉากบังตา "อ๊ะ! ใครน่ะ?"
เสวียชิงอินรีบขายความบริสุทธิ์ "ไม่เห็นหรือ? พี่ชายเองจ้ะ"
เห้อซงหนิง "..."
สาวใช้ไม่ได้คิดอะไร ดีใจพูด "ที่แท้ก็คุณชายใหญ่มาเอง"
นางรีบจุดตะเกียง
แสงสว่างส่องให้เห็นใบหน้าเห้อซงหนิง
เห้อซงหนิงมีหน้าตาหล่อเหลา เวลาหลุบตา หางตายาว มีกลิ่นอายของความเจ้าเสน่ห์และความเถื่อน
สาวใช้เห็นเขาแล้ว ก็อดแดงขึ้นที่แก้มไม่ได้
ก็เป็นถึงคุณชายใหญ่ของจวน สาวใช้ในจวนล้วนมีโอกาสได้เป็นอนุของเขา
"ที่จริงไม่อยากรบกวนชิงอินนอน แค่มาดูสักหน่อยก็จะไป ไม่คิดว่าจะทำให้ชิงอินตื่น" เห้อซงหนิงพูดไม่กี่คำ ก็ผ่านเรื่องที่เขาปีนหน้าต่างมาตอนดึกไปได้
สาวใช้ฟังแล้วยังรู้สึกซาบซึ้งเสียอีก
สมแล้วที่เกิดจากมารดาเดียวกัน คุณชายยังรักคุณหนูอยู่
"บ่าวจะไปต้มชามาให้คุณชายเจ้าค่ะ" สาวใช้รีบพูด
"ไม่ต้อง" เห้อซงหนิงบอก
มีบางอย่างอยากจะพูด แต่ตอนนี้ต่อหน้าสาวใช้ก็ไม่เหมาะ
เห้อซงหนิงหันไปมองเสวียชิงอิน
ดวงตาเขาลึกล้ำ ดูเหมือนจะลึกยิ่งกว่าราตรี เมื่อจ้องเสวียชิงอิน ทำให้นางรู้สึกกลัวเล็กน้อย
แต่เห้อซงหนิงก็รีบยิ้มออกมา เขาก้มตัวจัดผ้าห่มให้เสวียชิงอิน แล้วตบไหล่นางเบาๆ "เจ้านอนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะมารับเจ้าออกจากจวน"
ออกจากจวน?
ออกไปทำไม?
อ้อ รางๆ จะมีเนื้อเรื่องแบบนี้
เห้อซงหนิงกลับจากเดินทาง พาเสวียชิงอินไปร่วมงานประชุมกวีที่อ๋องเว่ยจัด
กลับมาก็ถามเสวียชิงอินว่า แต่งงานกับอ๋องเว่ยดีไหม
อ๋องเว่ยมีภรรยาตั้งสิบแปดคนแล้ว
ใครจะอยากแต่งด้วยกัน ขอร้องล่ะ!
เสวียชิงอินแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย
เห้อซงหนิงอดหรี่ตาไม่ได้ ยิ้มพูด "ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยว ไม่ดีใจหรือ?"
ดวงตาเขาฉายแววสงสัย
ช่างขี้สงสัยจริงๆ
เริ่มสงสัยว่ามีอะไรผิดปกติกับตัวนางแล้ว
เสวียชิงอินเม้มปาก เอ่ยคำเดียว "เหนื่อย"
สีหน้าเห้อซงหนิงผ่อนคลายลงบ้าง
ดูท่าครั้งนี้คงป่วยหนักจริงๆ
"เหนื่อยก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ"
"อืม" เสวียชิงอินคิดสักครู่ แกล้งถามว่า "เมื่อครู่ข้า... ขว้างโดนท่านหรือ? ไม่กี่วันนี้ข้าฝันร้ายบ่อย จู่ๆ ก็แยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริงอะไรคือความฝัน"
เห้อซงหนิงแสดงความห่วงใยแบบพี่ชาย "ฝันร้าย?"
เสวียชิงอินจับชายเสื้อเขา ซุกหน้าเข้ากับอกเขาร้องไห้จ๊อก
"ข้าฝันว่าท่านมีภรรยาและอนุภรรยาถึงแปดคน แล้วก็ไม่รักข้าอีกเลย"
เห้อซงหนิง "..." ที่จริงก็ไม่เคยรักเจ้าหรอก
"ข้ายังฝันว่า ท่านออกไปนำทัพรบ ตายอยู่ข้างนอก ถูกธนูแทงทะลุหัวใจ ธนูเยอะแยะมากมาย ปักอยู่บนตัวท่าน เหมือนเม่นเลย ข้ากลัวจนแทบตาย"
"..." ฟังยังไงก็ดูแปลกๆ
"ข้ายังฝันว่า หลังท่านตาย ภรรยาและอนุภรรยาทั้งแปดของท่านแต่งงานใหม่หมด ฮือๆ สุดท้ายมีแต่ข้าคนเดียวที่จำท่านได้..."
"..." ฝันว่าเขาตายแล้วยังต้องเป็นเขากะหรี่อีก? เส้นเลือดที่ขมับเห้อซงหนิงกระตุกไม่หยุด
"ข้ายังฝันว่า..."
"พอแล้ว" เห้อซงหนิงรีบปิดปากนาง อย่าฝันอีกเลย
เขาฝืนยิ้ม "วันนี้ได้เจอข้าแล้ว เจ้าคงไม่ฝันร้ายอีก อย่าคิดมาก เรื่องสำคัญในชีวิตของเจ้ายังไม่ได้กำหนด ข้าจะไปมีภรรยาได้อย่างไร?"
"อ้อ" เสวียชิงอินตอบเสียงเบา นอนลงใหม่
เห้อซงหนิงถอนหายใจ
เสวียชิงอินยิ่งรั้นขึ้นทุกที
เขาซ่อนแววรังเกียจในดวงตา หันตัวจากไปอย่างสง่างาม
สาวใช้ยังพูดอย่างรู้สึกซึ้ง "ข้าว่าแล้วเชียวว่าไม่กี่วันนี้คุณหนูทำไมถึงได้เหม่อลอย ที่แท้ก็ฝันว่าคุณชายใหญ่ตาย น่ากลัวจริงๆ..."
เสวียชิงอินมองสาวใช้
ช่างเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสาจริงๆ
อย่าไปชอบเห้อซงหนิงคนใจดำนั่นเลย
ฝ่ายเห้อซงหนิงเดินห่างออกไป แต่ไม่ได้กลับห้องพักผ่อนทันที กลับอ้อมไปดูเสวียชิงเหอ
ในห้องเสวียชิงเหอจุดตะเกียงดวงเล็ก คงรู้ว่าเห้อซงหนิงจะมา
สาวใช้ที่เฝ้าประตูกำลังงีบ เห็นเห้อซงหนิงก็ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก
"คุณชายใหญ่?"
สาวใช้คนนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณชายใหญ่ที่เป็นบุตรชายเมียเอก ถึงได้ดีกับคุณหนูรองยิ่งกว่าน้องสาวแท้ๆ
แต่เมื่อนายหญิงโหดร้าย มีคุณชายใหญ่นี่แหละ ชีวิตพวกเขาถึงได้สบายขึ้น
สาวใช้รีบต้อนรับเขาเข้าไป แล้วต้มชาให้
เสวียชิงเหอนั่งพิงอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงตะเกียง เห็นเขาเข้ามาก็ไม่ได้วางหนังสือ
จนเห้อซงหนิงเดินเข้าไปดึงหนังสือออก "แสงเทียนสลัว ระวังจะทำลายสายตา"
เสวียชิงเหอเงยหน้าขึ้น กัดริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
เสวียชิงเหอก็เป็นหญิงงาม
ภายนอกดูอ่อนแอกว่าเสวียชิงอินถึงสามส่วน
นางไม่เหมือนเสวียชิงอิน ไม่เคยบ่นว่าตัวเองลำบาก
จึงยิ่งทำให้คนรู้สึกสงสาร
เห้อซงหนิงงอนิ้วหยิบของสิ่งหนึ่งจากแขนเสื้อ ยื่นให้ "ของขวัญ"
เสวียชิงเหอถาม "ไม่ได้ให้พี่สาวไปหมดแล้วหรือ?"
"อันนี้ เก็บไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ"
เสวียชิงเหอไม่รับ
เห้อซงหนิงเห็นท่าทาง ก็ยิ่งจะให้นาง
เขาก้มตัวปักปิ่นให้เสวียชิงเหอ
"ปิ่นทำจากหยกสามสี ปกติเจ้าแต่งตัวเรียบๆ ควรเพิ่มสีสันบ้าง"
สาวใช้โผล่หน้าเข้ามาจากประตู "หยกสามสี? นั่น... ช่างล้ำค่าเหลือเกิน!"
เสวียชิงเหอแสดงสีหน้างุนงง
แต่สาวใช้กลับเข้าใจเรื่องพวกนี้มากกว่า รีบพูด "เมื่อวันก่อนอวี้สื่อฟูเหรินสกุลหลิน ที่สวมอยู่บนศีรษะก็เป็นหยกสามสี หยกทั่วไปมักมีสีเขียวอ่อนแต่ไม่มีสีเขียวแก่ หรือมีสีเขียวแก่แต่ไม่มีสีเขียวอ่อน ถ้ามีสองสีก็นับว่าหายากแล้ว สามสียิ่งเป็นของชั้นเลิศ ปิ่นหยกที่คุณชายใหญ่มอบให้คุณหนู ก็เป็นหยกสามสีนี่เอง"
สาวใช้พูดพลางหัวเราะ
คุณหนูใหญ่เป็นน้องสาวแท้ๆ แล้อย่างไร? สู้คุณหนูที่เป็นลูกอนุของพวกเขาน่ารักกว่าไม่ได้!
แต่เสวียชิงเหอพลันพูดขึ้น "ทำไมชายเสื้อพี่ใหญ่สกปรก?"
เห้อซงหนิงก้มมอง
บนนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เสวียชิงอินทิ้งไว้
"ไม่มีอะไร" เห้อซงหนิงพูดเบาๆ ไม่อยากพูดถึงเสวียชิงอินเลย
ดวงตาเสวียชิงเหอวาบแวว แต่กลับหม่นลงในทันที
ตอน 3
บทที่ 3 ฝ่าบาทอ๋องเสวียน
วันรุ่งขึ้น
เสวียชิงอินนอนแกล้งป่วยบนเตียง
ตั้งใจจะนอนให้ถึงที่สุด
เห้อซงหนิงได้ยินข่าวก็มา
"ป่วยอีกแล้ว?" เขาถามเสียงทุ้ม
เสวียชิงอินคลุมศีรษะ ดูเหมือนรังไหม
นางตอบเสียงอู้อี้ "อืม"
"ดูท่าหมอในจวนเราคงเป็นหมอแย่" เห้อซงหนิงพูดอย่างไม่พอใจ "ควรเชิญหมอหลวงมาดู"
สาวใช้ถอนหายใจ "จะเชิญหมอหลวงมาได้อย่างไรเจ้าคะ? เว้นแต่นายท่านจะไปขอฮ่องเต้เอง แต่นายท่านได้ยินเข้า คงจะโทษว่าคุณหนูอ่อนแอเกินไป"
เห้อซงหนิงพูดเรียบๆ "อ๋องเว่ยได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ในจวนมีหมอหลวง ข้ามีไมตรีกับอ๋องเว่ยอยู่บ้าง ถ้าจะทำให้ชิงอินหายป่วย ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะหน้าหนาพาชิงอินไปจวนอ๋องเว่ย"
เสวียชิงอิน "..."
จะต้องไปพบอ๋องเว่ยให้ได้สินะ?
จะต้องเป็นแมงดาให้ได้สินะ?
"คุณชายถึงกับมีไมตรีกับอ๋องเว่ยด้วยหรือเจ้าคะ?" สาวใช้ดีใจ "คุณชายเก่งจริงๆ งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ..."
เสวียชิงอินโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม
ผมนุ่มยุ่งเหยิง แต่นางงามอยู่แล้ว ท่าทางแบบนี้กลับดูน่ารัก
"ในจวนอ๋องมีกฎระเบียบมากมาย ข้าไม่อยากไป"
"แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?"
"พี่ใหญ่มีไมตรีกับอ๋องเว่ย ไม่สามารถให้หมอหลวงมาที่จวนได้หรือ?"
เห้อซงหนิงชะงัก
นางกล้าขอจริงๆ
คิดว่าตัวเองมีหน้ามีตานักหรือ?
เห้อซงหนิงไม่โกรธ เพียงพูดว่า "อ๋องเว่ยเป็นคนพูดง่าย ไม่เช่นนั้นเจ้าไปพูดกับเขาเองเถอะ เขาต้องตกลง"
บอกตรงๆ ว่าเป็นคนหื่นก็จบแล้ว
เสวียชิงอินแอบเบ้ปาก
แต่นางยังแสดงสีหน้างุนงง ตอบว่า "ได้ ข้าฟังพี่ใหญ่"
"งั้นลงจากเตียงได้ไหม?"
เสวียชิงอินส่ายหน้า "ข้าอยากให้พี่ใหญ่แบก"
เห้อซงหนิงมองนาง หัวเราะเบาๆ พูดว่า "โตป่านนี้แล้ว จะเป็นอะไรไป?"
พูดจบ เขาสั่งให้คนยกเก้าอี้หามนุ่มมา หามเสวียชิงอินออกจากเรือนในไป
สมแล้วที่เป็นพระเอกเดิม
ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่นิด
เสวียชิงอินดูดปาก แต่มีเก้าอี้หามนั่งก็ดีเหมือนกัน
เห้อซงหนิงก็พาเสวียชิงอินไปงานประชุมกวีจนได้
"เจ้าขังตัวอยู่ในจวนตลอด ไม่มีโรคก็คงอึดอัดจนเป็นโรค ทำไมไม่ออกมาเดินเล่นบ้าง ไปเล่นกับคุณหนูตระกูลอื่นๆ?" เห้อซงหนิงพูด
เสวียชิงอินไม่พูด
นางไม่เชื่อว่าเขาไม่รู้
ชื่อเสียงของร่างเดิมในเมืองหลวงไม่ค่อยดี... ร่างเดิมชอบสวมทองประดับเพชร ตกแต่งด้วยอัญมณี ไปไหนก็ต้องโอ่อ่า คุณหนูบ้านอื่นมักถูกนางข่มอยู่เสมอ รำคาญนางจนแทบตาย
ถ้าร่างเดิมฉลาดและมีไหวพริบ ก็คงพอไหว แต่นางกลับไม่รู้เรื่องบทกวี ไม่เล่นพิณหมากล้อม คุยกับคนอื่นก็คุยไม่รู้เรื่อง
พูดง่ายๆ คือ - ไม่มีใครอยากเล่นด้วย
เรื่องนี้ ร่างเดิมยังเคยร้องไห้ที่บ้านหลายครั้ง
แต่สำหรับเสวียชิงอิน วิเศษเลย!
ไม่ต้องติดต่อกับคนอื่น อยู่บ้านเล่นคนเดียว ไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องใส่ ไม่ต้องทำงาน 9-9-5 เล่นเหนื่อยก็นอน ไม่ต้องดูสีหน้าคนอื่น ดีจริงๆ!
"ทำไมไม่พูด? โกรธหรือ?" เสียงเห้อซงหนิงดังขึ้นอีก "ข้ารู้ว่าเจ้าดูถูกพวกคุณหนูเหล่านั้น..."
เสวียชิงอินคิดว่าข้าไม่เคยพูดแบบนั้น
ใส่ร้ายเสียหนัก
"วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปรู้จักเพื่อนที่เก่งๆ สักคน ดีใจไหม?" เห้อซงหนิงถาม
เสวียชิงอินยังแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย เพียงพูดว่า "จะมีใครเก่งกว่าท่านอีกเล่า?"
แม้เห้อซงหนิงจะรังเกียจกิริยาต่างๆ ของเสวียชิงอิน แม้แต่ความรักที่นางมีให้ก็เป็นภาระสำหรับเขา
แต่คำพูดนี้ของเสวียชิงอินถูกใจเขา
เห้อซงหนิงทะเยอทะยาน แน่นอนว่าคิดว่าตัวเองไม่ด้อยกว่าใคร
"คนที่เก่งกว่าข้ามีเยอะ" เห้อซงหนิงพูด
เสแสร้งจริงๆ
เสวียชิงอินคิดในใจ
พูดคุยกันไปก็มาถึงงานประชุมกวี
เห้อซงหนิงชะงักฝีเท้า "...อ๋องเสวียน? ทำไมเขามาด้วย?"
อ๋องเสวียน
คนผู้นี้ในช่วงต้นของหนังสือไม่ได้เขียนถึงมากนัก
เพียงบอกว่าเขาออกรบนอกเมืองเป็นประจำ ถือกำลังทหาร โหดเหี้ยมเย็นชา นิสัยประหลาด ขุนนางกลัวเขา สตรีชั้นสูงในเมืองหลวงหลงใหลเขา
ตอนนี้ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเห้อซงหนิงยังเป็นแค่อ๋องเว่ย
เพราะอ๋องเสวียนไม่แย่งชิงอำนาจ
แต่พอถึงเนื้อเรื่องตอนหลัง จู่ๆ ก็เปิดเผยว่าเขาไม่ใช่โอรสแท้ๆ ของฮ่องเต้ คนผู้นี้กลับเริ่มแย่งชิงบัลลังก์ กลายเป็นตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เสวียชิงอินอ่านถึงแค่นี้ ยังไม่ได้อ่านต่อ
เสวียชิงอินอดสงสัยไม่ได้ เลิกม่านเก้าอี้หาม
"คนไหนคืออ๋องเสวียน?" นางถาม
"คนนั้น" เห้อซงหนิงชี้
เสวียชิงอินมอง
ชายร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม สวมมงกุฎประดับอำพัน ที่เอวห้อยดาบยาว บารมีน่าเกรงขาม
เขาถูกห้อมล้อมอยู่ท่ามกลางผู้คน คนรอบข้างล้วนก้มหน้าให้เขา ไม่กล้าเงยหน้าง่ายๆ
อ๋องเสวียนคล้ายรู้สึกบางอย่าง จู่ๆ ก็หันกลับมา
เสวียชิงอินลมหายใจสะดุด ความเย็นวาบขึ้นตามแผ่นหลัง ทั้งร่างถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
อ๋องเสวียน... หน้าตาดีมาก
จมูกของเขาโด่งสูง ดวงตาลึกล้ำ
เวลาก้มหน้า คิ้วและตายาวไม่ได้เจ้าเสน่ห์เหมือนเห้อซงหนิง แต่กลับมีกลิ่นอายของความโหดเหี้ยมเข้มข้น
เสวียชิงอินแทบไม่กล้าสบตากับเขา จึงรีบเลื่อนสายตาหนี
สายตานางตกลงบนเข็มขัดที่เอวเขา
เข็มขัดสีดำทองพันเบาๆ ยิ่งขับให้เห็นเอวบางไหล่กว้าง
ในชั่วขณะนั้น เสวียชิงอินรู้สึกประหลาดว่า เอวที่ผึ่งผายใต้เสื้อคลุมนั้นคงแข็งแรงมาก... กระแอม กระแอม
ห้ามคิดเพ้อเจ้อนะ
เสวียชิงอินเงยหน้า เห็นอ๋องเสวียนยังมองมาทางนี้
นางไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไรดี จึงกะพริบตาใส่เขาไปเลย
เสียงเห้อซงหนิงดังขึ้นอีก "อ๋องเว่ยก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ"
เสวียชิงอินคิดว่าเลิกแกล้งได้แล้ว ท่านรู้อยู่แล้วว่างานประชุมกวีนี้อ๋องเว่ยเป็นคนจัด
"ลงมา" เห้อซงหนิงพูด "ชิงอิน ต้องคำนับอ๋องเว่ยและอ๋องเสวียนแล้ว"
เสวียชิงอินค่อยๆ ลงจากเก้าอี้หาม
จึงมองไปทางอ๋องเว่ยตามเสียง
อ๋องเว่ยเดินมาถึงหน้าอ๋องเสวียนแล้ว
เขาสวมเสื้อสีขาวนวล สวมมงกุฎหยก ที่เอวห้อยหยกส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง แต่งตัวแบบบัณฑิต กิริยามีมาตรฐาน
ท่ามกลางผู้คนที่ห้อมล้อม เขาคำนับอ๋องเสวียน เรียก "พี่ใหญ่"
อ๋องเสวียนไม่ได้ช่วยพยุง เพียงตอบ "อืม"
อ๋องเว่ยหน้าตางดงามดั่งหยก รูปโฉมสง่า หน้าตาดีชั้นเยี่ยม
แต่เมื่อยืนข้างอ๋องเสวียน...
อ๋องเสวียนสูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ บารมีดั่งภูผา น่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ
อ๋องเว่ยจึงดูผอมบางไป เกิดความรู้สึกด้อยกว่าทันที
เสวียชิงอินเดินตามข้างเห้อซงหนิง คำนับอย่างขอไปที แล้วทุกคนก็เดินเข้าสวน
ในสวนจัดโต๊ะไว้แล้ว มีทั้งลำธารและถ้วยลอยน้ำ
คงต้องดื่มสุราถ้าแต่งกลอนไม่ได้แน่!
ไม่ว่าจะเป็นร่างเดิมหรือเสวียชิงอินคนปัจจุบัน ล้วนไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย
งานประชุมกวียังไม่เริ่ม นางก็ปวดหัวแล้ว
เห้อซงหนิงเห็นนางเงียบผิดปกติ จึงถามว่า "เป็นอะไร?"
เสวียชิงอินสบตาเขา จึงพบว่าเห้อซงหนิงกำลังพินิจดูนางอีก
คนผู้นี้ช่างระแวงมากเกินไปแล้ว
เสวียชิงอินพูดสองคำ "เหนื่อยแล้ว"
เหนื่อยแล้วหรือ?
เห้อซงหนิงขมวดคิ้ว แต่นึกถึงว่านางเพิ่งป่วย ก็พอเข้าใจได้
เสวียชิงอินชี้ไปที่ศาลา "ข้าจะไปนั่งตรงนั้น"
"ไม่ไปคำนับอ๋องเว่ย? ชิงอินไม่อยากได้หมอหลวงแล้วหรือ?"
"คนมากมายห้อมล้อมอ๋องเว่ย ไปร่วมวงทำไม? วันหลังค่อยว่ากัน"
เห้อซงหนิงรู้ว่านางเอาแต่ใจไม่มีความอดทน ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่พูดอะไร เพราะแค่มาก็พอแล้ว
ตอนนี้ในสกุลเสวีย เสวียเฉิงต้งบิดากับเห้อซงหนิงเป็นพวกเดียวกัน
เสวียชิงอินไม่อยากให้เห้อซงหนิงสังเกตเห็นความผิดปกติ ให้ "พ่อลูก" คู่นี้คิดว่านางเป็นปีศาจ ใจร้ายเผานางตาย
ตอนนี้ต้องแสร้งทำต่อไป
เสวียชิงอินหาวอย่างเกียจคร้าน น้ำตาเอ่อที่หางตา
ดั่งดอกบัวที่กำลังจะบาน
นางพูดเสียงออด "พี่ใหญ่ไปกับข้าด้วย"
เห้อซงหนิงยกมือเกี่ยวผมข้างหูนาง แต่ดวงตากลับเย็นชา "ชิงอิน เจ้าลืมที่ข้าเคยพูดกับเจ้าแล้วหรือ?"
เสวียชิงอินเบ้ปาก
ไอ้หมา ข้าจะจำได้ยังไง
ตอน 4
บทที่ 4 เขาปิดปากนางทันที
"ไปพักที่ศาลาเองเถอะ ถ้ามีอะไรให้สาวใช้มาเรียกข้า"
"ได้... ข้าเข้าใจแล้ว" เสวียชิงอินดึงแขนเสื้อเขา ทำให้ยับย่น แล้วเงยหน้ามองเขาอย่างน่าสงสาร "แม้ใจจะอาลัย เสียดายที่พี่ใหญ่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนข้าตลอดเวลา... แต่ท่านแม่บอกให้ข้าคิดถึงพี่ใหญ่บ้าง ก็ต้องปล่อยให้พี่ใหญ่ไปทำ