บทที่ 194 คนบ้า

เสวียชิงอินตอบอย่างระมัดระวัง: "...อืม"

อ๋องเสวียนยกมือลูบที่หางตานาง: "ไม่ต้องมองข้าแบบนั้น ไม่ใช่เหนื่อยแล้วหรือ? นั่งลงคุยกัน"

เสวียชิงอินพยักหน้า โดยไม่รู้ตัวก็จับแขนเสื้อของเขาไว้

อ๋องเสวียนมองดู จูงนางไปนั่งที่โต๊ะ ยังยกมือรินน้ำชาให้นางถ้วยหนึ่ง

แต่พอรินน้ำชาเสร็จ เขาใช้

บทที่ 195 มีเพียงเจ้าที่ดี

บรรยากาศชะงักงัน ทุกคนไม่มีใครพูดอะไร

กันจื่อซวียังไม่ยอมแพ้ มองเสวียชิงอิน อ้อนวอนเสียงเบา: "บอกข้าสิ ใช่หรือไม่? ใช่หรือไม่..."

เสวียชิงอินถอนหายใจ มือข้างหนึ่งวางบนแขนอ๋องเสวียน

นางมองกันจื่อซวี ทั้งโมโหทั้งขบขัน: "อืม ใช่ๆๆ"

กันจื่อซวีทรุดลงนั่งทันที ทั้งร้องไห้ท

บทที่ 196 ความรักของข้า เสวียชิงอิน

แม้จะหน้าแดง เสวียชิงอินก็สูดลมหายใจลึกและเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ยกมือแตะที่หน้าอกของอ๋องเสวียน

ตามแนวกล้ามเนื้อ

เธอกดลงบนหัวใจของเขา

"ตรงนี้เคยบาดเจ็บหรือ?" เสวียชิงอินเอ่ยถามด้วยความตกใจ

รอยแผลนั้นจางมาก จางจนแทบมองไม่เห็น

หากไม่ใช่วันนี้ที่ได้มองอย่างละเอียด